Buurtblog - Camille van Neer


Illustration
 

Hey hallo, wat leuk dat je even langskomt hier. Ik hoop dat ik je kan inspireren, entertainen of kan aanzetten tot iets nieuws (een eigen blog, bijvoorbeeld) met mijn verhalen uit de Indische Buurt, van gebeurtenissen, groot en (meestal) klein, opgedaan tijdens mijn contact met bekende en minder bekende buurtgenoten, tijdens winkelbezoek en tijdens mijn wandelingen over straat met onze hond Rose. Misschien zie je me eens lopen, schiet me gerust aan, ik sta (bijna) altijd open voor een gesprekje!

Veel leesplezier!

Camille

profile picture
Camille van Neer

De Karelbrigade

13 augustus 2019, 16:39 uur

Je hebt hem misschien ook al eens ontmoet. Nou ja, ontmoeten is misschien een te groot woord. Je hebt hem misschien wel eens zien zitten, meestal achter een geparkeerde auto vlakbij de Albert Heijn aan de Molukkenstraat, niet ver van het Badhuis. Daar heb ik hem trouwens de eerste keer gezien (en gesproken). Karel, ik schat midden of eind vijftig, beetje mijn leeftijd - had toen een gitaar bij zich. En een blikje bier en een buil shag, zijn 'eerste' levensbehoeften. 

Karel is een vriendelijke man, waarbij zijn een beetje onverzorgd uiterlijk (zo'n beetje als ik er 's morgens uitzie, dan weet je dat ook meteen) je direct het vermoeden geeft dat Karel dakloos is. Maar dat is dus niet zo. Karel heeft wel degelijk een woning ('ergens in de Javastraat'), maar hij is 's middags en begin van de avond - als het niet regent - vaak buiten te vinden. Ik vroeg Karel eens waarom hij altijd achter een geparkeerde auto gaat zitten. 'Omdat ze mij dan niet meteen zien, want dan denken ze 'daar zit weer zo'n verdomde zwerver''. 

Ik vertelde Ditta van Buurthulp Oost in de Elthetokerk een paar weken geleden over mijn ontmoetingen met Karel. Want ik sla geen gelegenheid over om even op mijn hurken naast Karel te gaan zitten en een praatje te maken. Dan hoor je bijvoorbeeld dat het 'redelijk goed met me gaat', maar ook dat 'ik binnenkort voor een slokdarmoperatie naar het ziekenhuis moet'. Ditta was ontroerd, maar nog meer toen ik haar vertelde van mijn idee (want ik wilde dat graag samen met Buurthulp Oost doen):

'Ik wil een Karelbrigade oprichten en dat werkt heel simpel: er hangt hier bij jullie een jasje of twee, je weet wel, zo'n jasje dat kinderen dragen op schoolreis door Amsterdam, met van die oplichtende banden en een mooie felle kleur. En als iemand in de Javastraat denkt: 'ik zou vandaag wel dienst willen doen in de Karelbrigade', dan mag die naar binnen komen en zo'n jasje pakken. Dat gaat dan over de eigen jas (of trui) aan en het werk kan beginnen: het opsporen van de 'Karels' (oudere mannen of vrouwen die al dan niet met gitaar, shag of bier alleen buiten zitten) en ... niets anders te doen dan te vragen of hij of zij erbij mag komen zitten. Op je hurken of op de stoeprand, het bankje of het gras en dan informeren hoe het met de 'Karel' of 'Marie' gaat. Kennismaken en onthouden wat je hebt gehoord, zodat als je Karel (of Marie) de volgende keer weer ziet, je niet vergeet te informeren 'hoe de operatie is verlopen' (of van tevoren vraagt: 'heb je iemand om je naar het ziekenhuis te brengen en bij je te blijven?').

Die Karelbrigade is er uiteraard niet gekomen, en dat terwijl mijn voorstel/idee echt serieus bedoeld is. Niet was, want het is nog steeds een idee. En het budget is: 100 Liefde en een Kareljasje.  

Camille

Ps. Waarom een 'jasje met een felle kleur'? Nou, voor een 'Karel' is het handig te weten dat als hij of zij niet wordt gespot achter een geparkeerde wagen, dat als hij of zij jou eerder ziet dan jij hem of haar, dat hij of zij dan mag roepen 'Hee, kom je even bij me zitten?' Want zo'n jasje is niet alleen een eer om te dragen (en een stukje schaamte van een samenleving die zich niet verwaardigt om naast 'zo'n verdomde zwerver' te gaan zitten), maar - noblesse oblige - ook een verplichting, een teken van respect naar hen die buiten de boot gevallen zijn en toch blijven doorzwemmen. 

Respect! 

Illustration
Het kan ons allemaal overkomen, en daarom is de Karelbrigade straks misschien ook even jouw maatje.
profile picture
Camille van Neer

Het Bijzondere Wordt Gewoon

21 mei 2019, 14:09 uur

Het is alweer een poosje geleden dat ik mijn laatste blogpost schreef. In het begin (van het blog), een half jaar geleden, was het tamelijk gemakkelijk: de onderwerpen lagen op straat en anders kon ik ze wel vanuit mijn etage op straat voorbij zien komen. Alles was nieuw, niets voelde vertrouwd en dus was het schrijven ook een beetje 'verwerken' van al dat nieuwe dat op mij en mijn gezin afkwam. 

Maar sinds die tijd werd het steeds vaker een opgave om te gaan bloggen. Want: wat was er nog bijzonder genoeg (of nieuw) om tijd aan te besteden? Wat zou nog op jullie interesse kunnen rekenenen, in een tijd dat 'reality tv' de norm lijkt te zijn geworden en er op zijn minst 'drama' gepresenteerd moet worden om te blijven doorlezen of -kijken. 

Als ik terugkijk op mijn eerste halfjaar, is er veel meer gebeurd dan waarover ik zou kunnen schrijven. Sommige dingen zijn niet meteen 'voor publicatie geschikt', te persoonlijk of nog niet uitgekristaliseerd genoeg, de gevoelens die met ervaringen samengaan. Soms was er gewoon 'te weinig leuks', dat weliswaar indruk maakte, maar jullie misschien snel zou gaan vervelen. Ik heb met veel plezier dat half jaar geleefd en vind nog steeds dat (wonen in) de Indische Buurt echt de moeite van het wonen waard is.

De nieuwtjes die ik nog wel even wil melden - ik hoop dat ze nieuwswaardig genoeg zijn - is mijn/onze deelname aan een heus 'pitch-festival', georganiseerd door Voorjebuurt.nl, getiteld 'Made in Oost Challenge'. Heb je zelf ooit gepitched, dan weet je wat het betekent. Maar ook als je ooit op het toneel hebt gestaan of maar een presentatie hebt moeten geven voor wildvreemden, dan voel je wat ik voelde toen ik naar voren liep in Jungle Amsterdam en daar in de spotlights 5 minuten de tijd had mijn project 'voor contactrijkdom' toe te lichten, samen met Fleur Lock, die met nog een paar anderen en mijzelf de projectgroep uitmaakt van wat begon als het 'Groene Buttonproject' en nu 'Vanzelfsprekend' is gaan heten. 

Een week of zo geleden gaf ik mijn tweede van drie workshops 'Ontspannen (door) schilderen', aan een groep van 15 mantelzorgers in de wijk, georganiseerd door Lilian in Buurthuis Archipel. Ontzettend leuk, want zo nodig, maar ook vanwege de zeer gemotiveerde groep deelnemers, allemaal vrouwen en de meeste afkomstig uit of met roots in Suriname. Gezellig, maar bovenal ontspannen. En met een mooi resultaat (we gaan in juni nog een keer exposeren, u hoort nog!)

Dan zijn er - spectaculair - sinds een paar weken mijn woensdag-krantenwijk-rondes. Mijn zoon Arjuna is de eigenlijke krantenjongen, maar als hij niet kan of zich niet helemaal goed voelt, dan loop ik met hem mee. En ik moet zeggen, het vreemde is: ik ben eraan verslaafd geraakt! Het rondbrengen van kranten is mij niet vreemd, ik deed het als 13 jarige jongen in Someren, Noord-Brabant al, waar ik opgroeide. Maar nu en hier, in Indische Buurt. Het is iets .. ik kan het niet precies in woorden uitdrukken, maar mensen kijken zo ontzettend uit naar hun lokale krantje (de Echo), dat ik iets van 'dank' voel elke keer dat ik (of Arjuna) een brievenbusklepje laat vallen nadat de krant naar binnen is geduwd. En de manieren waarop mensen - nog even los van de NEE of JA stickers - aangeven dat ze het krantje graag of juist niet willen ontvangen! 

Amsterdam-Oost is geweldig! 

Die krantenwijk is een mooi voorbeeld van 'het gewone dat bijzonder' is. En dat maakt dat ik vandaag geen moeite had om dit blog te schrijven. Een pitch, een workshop en een krantenwijk. Een mooie receptuur voor een simpel blogje.

Bij dezen.

Geniet! 

Illustration
Leuke workshop 'Ontspannen (door) schilderen' aan mantelzorgers in Buurthuis Archipel
profile picture
Camille van Neer

Ontslotten

17 april 2019, 20:23 uur

Toen ik laatst mijn hondje Rose uitliet - een steeds hernieuwde kennismaking met de buurt - viel het mij op hoeveel dingen die door mensen buiten zijn gezet (bloembakken, scooters, bankjes) aan een ketting liggen. Zoals vroeger (of nog?), op boerderijen honden aan de ketting lagen.  

Waar zijn we eigenlijk bang voor? Dieven. Of erger. De buren! 

Er staan een stuk of tien grote, zwarte teilen voor onze voordeur bij Balistraat 126. Prachtige bloemen,vele soorten en kleuren, en in het midden - met gevoel voor symmetrie - een kleine olijfboom. Op straat! Zomaar, om naar te kijken, van te genieten. Iemand zou hem uit de teil kunnen halen (twee man sterk vormen geen partij voor het boompje) en we zouden een lege teil zien in het midden, met een zandspoor van de teil naar de (bestel)auto waar de dieven (de buren hebben geen bestelauto nodig) met de boom zijn vertrokken. Maar nee, het is nog niet gebeurd. Zal het ooit? En zeggen we dan: 'Jee, ze stelen zelfs een boom!' 

De teilen zullen ze niet meenemen, die liggen allemaal met dikke kabels (heus!) aan elkaar verankerd. 

De voordeur zit overal dicht (in heel Nederland, I suppose, en daarbuiten). De fietsen: op slot (wie dat niet doet, doet dat niet express en - zo de wet wil - betreurt dat later of - zo de volksmond zegt - heeft geluk gehad (en geluk 'is met de dommen'). De auto: op slot. De bankjes: aan de ketting. De teilen (net al gezegd). De lantaarnpalen (kun je moeilijk zomaar meenemen). 

Alles zit op slot!

De gedachte (natuurlijk gebaseerd op 'harde feiten'): als je iets niet op slot doet, wordt het gestolen. Niemand die het bewust wil uitproberen ('kat op het spek binden'). En wie het vergeet (om alles op slot te doen) wordt voor 'dom' versleten. Er zijn zelfs mensen die hun kinderen 'aan de riem' doen, als ze naar een pretpark gaan ('want anders worden ze misschien ontvoerd!'). 

Is er iets dat niet op slot hoeft? 

Zelfs ons hart zit soms (vaak?) potdicht! 

Ik ben voor 'ontslotting' van onze samenleving, maar ik moet bekennen: ik vind het lastig om als eerste te beginnen. Om bijvoorbeeld 's nachts mijn voordeur open te laten ('je nodigt de dieven uit'). Maar wat als ik het toch doe en er zijn die nacht geen dieven geweest? 'Dan gebeurt het de volgende nacht, je zult het zien!'. En als dan ook niet? Langzaam maar zeker verdwijnt misschien de interesse in mijn 'waanzinnige experiment'. Gaan mensen het normaler vinden dat op 126 tweehoog de voordeur altijd van het slot is. Net zo gewoon als het feit dat ik al jaren geen horloge meer draag. Of mijn baard niet altijd kam voor ik de deur uitga. Daar wordt ook niets (meer) overgezegd. Nooit gebeurd overigens. Misschien wel eens gedacht, maar nooit uitgesproken. 

Ik ga - bij gebleken succes - een 'ontslottingsbeweging' starten. Alle deelnemers commiteren zich aan het 'ontslotten' van iets in hun leven, om mee te beginnen. Kan een geldkistje zijn thuis. Of de teilen buiten. Of de fiets. Ai - ik voel de pijn al die mensen zal weerhouden om direct en voluit mee  te doen. 

Er was er eens een heilige guru in Zuid-India, Sri Ramana Maharshi. Hij woonde met een paar volgelingen in een kleine boerderij (voordat die uitgroeide tot een grote ashram) en op een lome namiddag kwamen er dieven binnen. De guru was net bezig met zijn middagslaapje en werd ruw gewekt door het geluid van brekende potten en pannen in de kleine keuken. Hij ging kijken wat er gaande was en trof er de dieven aan, een stuk of drie. Er was even kort oogcontact, waarop de Maharshi heel kalm tegen de dieven zei: 'Doe maar rustig aan, neem je tijd en neem mee wat je wilt. Er is maar weinig dat ik echt de moeite waard vind, eigenlijk alleen liefde en mededogen, en dat kun je toch niet meenemen. Als je het niet erg vindt, dan ga ik nu weer slapen. Ik wens je het beste met al mijn spullen."

Food for thought.

 

 

Illustration
Een straat met huizen zonder voordeur in het slot .. onwenselijk? Of juist niet?
1 reactie

Rens van der Linden

Combineer het met mijn beweging de groene knoop zie www.simpel-plus.nl
19-apr-2019 00:38

Camille van Neer

Daar moeten we maar eens een keer voor bij elkaar komen, Rens. Gaan we doen.
20-apr-2019 22:18
Wil je reageren? Meld je dan aan.
profile picture
Camille van Neer

Het kanon en de stilte

11 april 2019, 08:50 uur

"Het is hier zo rustig, je kunt een kanon afschieten en niemand kijkt ervan op", zei mijn moeder altijd. We woonden destijds in Someren, een slaperig dorp in Zuid-Oost Brabant, ergens tussen Helmond en Weert. In het Julianapark, we woonden op nummer 14, was het altijd stil. Behalve in mijn tienerjaren, als ik met vrienden op het grote grasveld voetbalde (tot de burgemeester die ook aan het park woonde, de bal kwam afpakken, want het was er verboden). Op zondag - als (bijna) iedereen naar de kerk was (na de scheiding gingen mijn moeder, mijn zusje en ik niet meer, boos op de kerk), dan was het helemaal stil in het park. Alsof 'stil' nog gradaties heeft. Soms hoorde je zelfs nog geen vogel. Dat was pas stil!

In de Javastraat - de slagader van de Indische Buurt - is het bijna altijd een heerlijk levendige bende. Behalve op zondagochtendvroeg, als ik onze hond uitlaat, dan wil het wel eens bijna stil zijn. Een enkele auto, een verdwaalde fietser (dronken de weg kwijtgeraakt?) en nog wat ruisen van de bomen, maar verder. Heel rustig. Dan kun je het machtige Borneogebouw, tegenover het badhuis, eens goed bekijken. Je kunt stilstaan op het trottoir, zonder het risico te lopen omver geduwd te worden door een groepje mensen dat jouw stilstaan niet heeft opgemerkt. Of er geen boodschap aan heeft. 

En dan het badhuis! Oase van rust, maar niet lang, want als de zon doorbreekt, stroomt het terras (net als dat van het nabijgelegen cafe van 'Coffee Company') vol met 'dagjesmensen'. Dat zijn vaak mensen uit de (verre) buurt, die het leuk vinden om in een stadsdeel, anders dan het centrum, hier ook eens ongegeneerd naar mensen die voorbijkomen te staren. En een lekker biertje uit het vat te drinken. 

Vanmorgen was het heel rustig in het badhuis, waar vroeger mensen die zelf geen douche hadden in huis (laat staan een bad), iets wat tot de jaren '70 niet ongewoon was, dankbaar gebruik van maakten 'voor een dubbeltje', zo eens per week. Het terras was nog leeg, maar er was wel beweging. Die werd veroorzaakt door iemand die ik steeds voor 'de eigenaar' of 'de manager' had gehouden. Ik kwam er vandaag achter dat ze dat niet was. 

Een van de bloembakken, annex reclamebak met een oud schoolbord erop vastgemaakt dat de aandacht moest trekken voor de bieren die er geschonken worden, was omgevallen. Ik had al eerder gezien dat er een flinke scheur in dat bord zat (waarschijnlijk al vaker omgevallen dus), maar nu werd er kennelijk 'iets aan gedaan'. Dat gebeurde door de 'niet-manager'. Ze was kennelijk nog erg moe, haar ogen waren bijna dichtgeknepen en ze liep eigenlijk wat hulpeloos rond de gevallen bloembak/schoolbord. 

Ik liep voorbij met 'tontje', Rose moest nodig naar de wc en het kleine plantsoentje bij het badhuis is haar favo toilet. 'Het is gevallen, de wind was sterk, you know. En nu wacht ik op iemand, komt om 9 uur' (met een accent waaruit ik opmaakte dat ze uit Engeland of daaromtrent kwam. Meer Australie, eigenlijk. 'Eh, mate'?). Zonder dat ik daarom vroeg (en waarom moet dat eigenlijk?) legde ze uit wat zij dacht dat er gebeurd was. En wat er nog gebeuren moest. Dat kon ik ook wel zien, maar ik kon 'tontje' niet loslaten en haar helpen tillen ('I can't lift things', zei ze toen ik haar zei dat we ook in het Engels konden praten als ze dat fijn vond.) 'Got a nasty back problem, eh?' Maar geen nood, want 'around 9 someone will come and help me.' En ze voegde er nog aan toe, met een glimlach die ik achteraf wat bizar vond: 'I lost someone two days ago, I haven't slept much since ...' Waarom liet 'de manager' deze dame dan 's ochtends toch opdraven om - wat haar taak was, ze ze - het terras weer 'klantvriendelijk' te maken, poetsen, rechtzetten etc?

Ik liep verder, nadat ik haar sterkte had toegeweenst, waarop ze zei: 'Have fun in the park', zei ze nog, maar zover zou ik niet lopen met 'tontje'. Gewoon een ochtendrondje. Terwijl ik doorliep viel het me op dat er wat meer hondenbezitters op straat te zien waren. Het was ook al 'tegen schooltijd' en dus ook meer kinderen (Turkse en Marokkaanse, voornamelijk, die steevaast allemaal bang waren van mijn enorme hond van 20 cm hoog, ik vraag me nog steeds af 'waarom toch?'). 

Het was nog steeds niet superdruk op straat toen ik rond 9 uur terugkeerde van mijn 'rondje met tontje', maar ik hoef niet veel moeite te doen om me de Javastraat vol met mensen voor te stellen. Gewoon even terugdenken aan vorige zaterdag. En die ervoor. Mensen die bijna gedachtenloos (maar wie zegt dat?) over straat, soms in kolonnevorm, naar B lopen en dan weer terug naar A. Allemaal gelukkige mensen (moet dat dan?) of zitten er ook 'eenzamen' tussen? Omdat ik denk van wel, heb ik daar zelfs een project voor opgezet ( heeft u hier al gestemd voor mij?)

Om dat laatste met het begin van deze blogpost te verbinden, verander ik mijn moeder's tegeltjeswijsheid in: "Mensen in de Javastraat zijn zo op zichzelf betrokken, je kunt een kanon afschieten en niemand kijkt ervan op".

Illustration
Ken je ook zo'n plek, waar je een kanon kunt afschieten en niemand ervan opkijkt?
profile picture
Camille van Neer

De Tomatenman

1 april 2019, 21:13 uur

'Takkali, takkali, takkali', klonk het eens per week vlakbij ons guest house-je in Zuid-India. Jansi, mijn vrouw, liep dan naar voren met wat we die week verzameld hadden aan 'recyclebare' spullen: flessen, kranten, metaal, plastic etc. We hadden een klein pension waar (vooral Nederlandse) vrijwilligers verbleven als ze niet bezig waren met (vrijwilligers)werk in de buurt. Het bier was er lekker, zo merkten we. We sjouwden vooral flessen naar de 'takkali-man'. Takkali betekent 'tomaat' in het Tamil, een taal die door zo'n 60 miljoen Indiers wordt gesproken. Tamil is de taal van de Tamils, de bewoners van Tamilnadu, met Kerala de zuidelijkste staat in India, het tropische (hete) deel van het land. 

De tomatenman bracht overigens ook wel eens aardappelen mee (maar bleef hardnekkig de tomatenman heten). Of uien. Het ging hier om ruilhandel, met een welomschreven wisselkoers: x gram tomaten (of aardappelen of uien) tegen x gram afval (glas, papier etc.). Elk soort afval had zijn eigen wisselkoers. De flessen verdwenen in een grote zak onder de 'push cart' (duwkar) van de tomatenman, waarna Jansi - die al klaar stond met een mand of zak - de tomaten, aardappelen of uien (net wat de man bij zich had) in ontvangst nam. Voor ons als guest house kwam dat goed uit. Maar ook mensen die maar een paar krantjes of flessen te geven hadden, kregen van de tomatenman in natura uitbetaald (had je in elk geval wat extra's voor bij de maaltijd van die dag). 

Terug naar het heden, naar Amsterdam.

Ik liep op een ochtend Naweed's 'tropical store' binnen, in de Molukkenstraat, vlakbij de fysiotherapeut en de stomerij. Ik koop minstens een paar keer per week 'samosa' bij Naweed: gebakken, krokante driehoekige snacks met (of zonder) kip. Mijn kinderen zijn er dol op, we (vr)aten ze in India!

'Naweed, wat zou je ervan zeggen als ik je flessen die je niet voor statiegeld kunt ruilen, je oude kranten en ander niet-organisch afval van een week, zou ruilen voor een kilootje tomaten, aardappelen of uien. Zou je dat fijn vinden?' Naweed keek verbaast op, er zullen maar weinig klanten zoiets voorstellen, denk ik . 'Kan dat dan?', vroeg Naweed. Ik: 'Nou, nu nog niet, maar als jij dit een goed idee zou vinden, ga ik meer medestanders vinden.' Hij zou er graag zijn flessen etc. aan spenderen, zei Naweed, terwijl hij mijn kip-samosa's voor me inpakte. 

Ik vertelde Naweed van de 'tomatenman' in India. Hij herkende het wel. 'Ik geloof dat iemand dat hier in de buurt al eens gedaan heeft', zei hij, een denkrimpel op zijn voorhoofd. 'Maar ik geloof niet dat hij tomaten en aardappelen teruggaf ...' Ik dacht: het is al eens gedaan, interessant. Wil ik natuurlijk weten door wie en waarom het gestopt is .. Je moet leren van een eventuele voorganger, vind ik altijd. 

Nu liep er 'vroegah' een lompenman door de Indische Buurt. Die haalde je lompen op (nu zou het in de Oranje Container gaan) en .. tja, wat gaf hij ervoor terug? Weet iemand dat? Geld? Goederen (net als de tomatenman)?

De Indische Buurt, een buurt waar ontzettend veel (al) gebeurt (of gebeurd is), en waar ik kennelijk nog steeds in staat ben iets nieuws (nou ja, nieuws) te verzinnen. Het lijkt een beetje op India (ja, alweer), een land waar je ongehinderd door regels (vaak zijn er die niet eens) vrij kunt nadenken over 'wat je nu weer eens gaat aanpakken'. En er zijn altijd wel mensen (want er zijn zoveel mensen) die met je mee willen denken. Of doen. 

Ik zet het idee van 'de tomatenman' even in de week. En bekijk of ze volgende maand nog te eten zijn. Maar misschien willen mensen geen tomaten of aardappelen, maar geld. Of 'Makkies', zoals dat in Amsterdam-Oost werkt. En voor een 'Makkie' kunnen mensen dan weer tomaten kopen? 

Maar ik wil echt met groenten aan de slag. Een kaar vol 'Makkies', dat waait alleen maar weg. Nee, tomaten en aardappelen. Of soms uien. En die straks op mijn geupcycelde duwkar rondbrengen. 

"Glas en kranten graag!"

Loop je mee?

Illustration
De tomatenman in India
Illustration
De lompenman in de Indische Buurt
profile picture
Camille van Neer

Openbare ruimte

28 maart 2019, 11:48 uur

'In de Indische Buurt gebeurt het allemaal in de openbare ruimte', zei Rob van Veelen (bij velen bekend van het Buurtmuseum en andere buurtgerelateerde zaken). 'Als je mensen iets wilt vertellen, dan gebeurt dat buiten'. Rob was vele jaren het aanspreekpunt voor actievoerend en campagneminnend Oost, toen hij voor de gemeente Amsterdam als 'participatie-makelaar' in de Indische Buurt werkte. 

Vanmorgen liepen Rob en ik door de buurt. We hebben een route uitgezet voor mijn project 'Als Je Tekent Zie Je Meer Op Straat', een initiatief gesteund door de Oba Javaplein en straks hopelijk ook met een klein fondsje van Fonds voor Oost (moet ik nog aanvragen). 'Het mag maar drie kwartier duren, Rob', zei ik tegen de boomlange ex-Amsterdam-Ooster, die hier nog steeds zijn hart heeft liggen, hoewel niet meer woonachtig in de buurt. Ik zorgde dat halverwege mijn zakalarm afging. 'Nou', zei Rob. 'We zijn ook precies op de helft'. 

Nadat we de route met 'pittoreske plaatjes' hadden volbracht, zaten we nog wat na te praten op het ronde bankje voor het Badhuis op het Javaplein. Tien minuten in het gesprek, hoorde ik ineens aan mijn linkerkant: 'Hee, daar zitten de jongens!'. Irene Janze (van Buro Janze en vele kunst- en maatschappijbetrokken project in de buurt) stond naast ons, leunend op haar fiets, op weg naar kunstenaar Ferry Reijnders, bij het Muiderpoortstation. We maakten een praatje ('Zeg, is dat leegstaande pand op het Makasserplein niet iets voor jouw Buurtmuseum, Rob? En voor ons als kunstenaars erbij. En een koffiebar!') en hop, Irene was weer op weg.

De openbare ruimte in Oost. Een broedplaats van contact en de plek om gespot te worden. Helaas is contact (maken of krijgen) niet voor iedereen meer vanzelfsprekend, zelfs niet in onze gezellige, hippe Indische Buurt. Maar daar ga ik met een paar 'die-hards' wat aan proberen te doen (lees maar). 

Tot weerom! 

Camille 

Illustration
Logo van VANZELSPREKEND, ons project in Amsterdam-Oost voor meer contact en minder eenzaamheid onder buurtgenoten. Wil je meer informatie, bel of app me even: 06-45565400 Of stuur een mail naar camillevanneer@gmail.com
Illustration
Badhuis (jaaaaren geleden) aan het Javaplein in de Indische Buurt, Amsterdam-Oost. Toen de mensen er nog onder de douche gingen ipv een biertje drinken en hapje eten.
profile picture
Camille van Neer

Nare mensen

21 maart 2019, 23:45 uur

Je hebt ze in alle soorten en maten, ze wonen overal, maar de naarste mensen zijn toch die welke jouw pad kruisen. Het overkomt me niet vaak, maar onlangs had ik weer het ongenoegen een naar mens tegenover me te hebben. Je zegt tegen jezelf: Kop op, hij heeft het misschien ook moeilijk, normaal doet hij niet zo (of: hij doet het bij iedereen). Maar het blijft lastig. Je loopt er mee naar huis, je kunt het maar niet van je afschudden en hoe langer je erbij stil blijft staan (en jezelf probeert wijs te maken dat het aan jou ligt), des te sterker wordt het gevoel: dit is gewoon niet okay. 

Thuis aangekomen heb ik het internet eens even geraadpleegd (genoeg te lezen over nare mensen), vooral over 'hoe ermee om te gaan'. Het ligt er dan aan waar je begint en of je de 'adviezen' vindt passen bij jouw situatie. Je hebt de reactie 'keer de andere wang toe'; de reactie 'ach, we zijn allemaal maar mensen'; de reactie: 'negeren die man'. En de reactie: 'nare mensen moet je uit je leven bannen'. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan (vind ik).

Het tegenovergestelde wordt ook geadviseerd: 'omarmen'. Net als bij pijn en ander ongemak, beschouw de nare man of vrouw tegenover je als een (verborgen) boodschap. Een bericht van de kosmos die jou door die nare energie op iets wil wijzen waar je vanzelf niet gemakkelijk of niet zo snel achter zou zijn gekomen. Nare mensen als boodschapper van het universum. 

Daar sta je dan met je goeie gedrag: zelf ben je (vind je) vredelievend, respectvol en mededogend (als iemand de betekenis van dat woord nog kent) en dan sta je tegenover een 'zak' (bij gebrek aan beter woord). En die zak, daar zit een boodschap in? Ongeloofelijk? Onwaarschijnlijk? En toch zou het misschien kunnen ..

Ze zeggen wel eens: 'mensen die je tegenkomt zijn een spiegel voor je'. Die laten je zien wat je liever niet, maar echt wel moet zien. Die laten je zien waar je aan moet werken. Een tekortkoming (ken je dat?) Een blinde vlek. Een dodehoek. Een eigenschap waar je liever niet naar kijkt (dus dat laat die ander je zien, door zich precies zo te gedragen (jou te spiegelen) zodat je irritatie die op die nare man is gericht, eigenlijk voor jezelf bedoeld is. 

Potverdrie. 

Kunnen we nog de andere kant opkijken? 

Jazeker, door voortaan alle nare mensen onmiddellijk uit ons leven te bannen. Daar ben je dan wel de rest van je leven mee bezig. Je kunt ook kiezen om te verstaan wat die naarling je wil zeggen. En je dat ter harte nemen. Kans is groot dat de naarling als vanzelf uit je leven verdwijnt (hij zal waarschijnlijk zijn gedrag niet veranderen) omdat je de boodschap niet langer nodig hebt. 

He, gelukkig.

Ik kijk uit naar mijn volgende ontmoeting met een naar mens.

Om het dan mijn laatste te laten zijn. 

 

profile picture
Camille van Neer

Tekenen in en rond het Sumatraplantsoen

2 maart 2019, 18:55 uur

Vanmiddag was het hoogtepunt uit de campagne 'Teken Mee' in het Sumatraplantsoen, georganiseerd door kunstenaar en eigenaar van het Brainstormbureau, Robert Pennekamp (in de Meevaart bekend van GROEI Meevaart, een project waaraan een aantal locale kunstenaars, waaronder ikzelf, meedoet). Doel: het betrekken van de buurtbewoners bij de herinrichting van hun plantsoen. 

Het was jammer dat er maar een handvol (jonge) buurtbewoners op onze aanwezigheid afkwam, jongens die op het Johan Cruijffveldje stonden te voetballen en die best even een pauze wilden inlassen om mee te tekenen. Wel ontroerende teksten die ze bij hun tekeningen zetten en een mooi statement voor de buurt: de tekeningen en teksten hangen - naast die van mijzelf en een paar andere kunstenaars en kinderen - in de vitrines aan het hek bij de bouwplaats, waar straks nieuwe woningen en - zo vertelde een van de jongens mij - een soort speelplaats komt. 

Ik keek er overigens niet echt van op, de geringe betrokkenheid van de buurt bij dit kunstige project, voornamelijk omdat - ondanks een goeie, intensieve Facebookcampagne door Robert, mensen die je graag wilt hebben die berichten niet lezen of er niet echt in geinteresseerd zijn. Wat wel opvallend was, was het feit dat - vertelde Robert mij - er zich echt mensen hadden opgegeven die zouden komen. Maar niet dus. 

Aan de pluskant: er hangen nu kindertekeningen (van tevoren al gemaakt en op locatie) en tekeningen door kunstenaars die zich door het plein lieten inspireren. Voor mij was dat de bouwplaats, waar kaalslag in de plaats kwam van oude woningen en waar straks 'nieuwe dingen' verrijzen. Ik zette achter de bouwplaats op mijn tekening een regenboog, een teken van hoop. En op de andere tekening, een man die aan het basketballen was in z'n eentje, achter de 'dunk' een reeks hartjes: het hart voor de buurt. 

En terwijl ik dit tik hoor ik het 'Daklozenkoor' op de achtergrond zingen in 'EO live' (ik luister echt nooit naar de EO, maar bovenbuurman Ben gaf me de tip te luisteren vanavond: hij zingt namelijk OOK mee in het koor :) In afwachting van het koor, luisterde ik naar een item over 'het celibaat' en 'of' of 'hoe' dat wel of niet samenhangt met de golf van gevallen van sexueel misbruik door geestelijken die in het nieuws is. De 'Vaticaandeskundige' dacht van niet ('het is in elk geval niet de oorzaak'), maar vertelde op het laatst dat hij wel dacht dat het celibaat uiteindelijk zal worden afgeschaft. De interviewster was niet de slimste (maar misschien wel de slimste van de EO?), dus de tenen stonden regelmatig krom in de vloer, maar goed ... het ging me om het Daklozenkoor en dat heb ik gehoord. 

Ik hoorde Ben er zelfs nog bovenuit roepen (hij heeft een mooie, duidelijke bas), het was live, dus dat zal ik hem morgen wel even vertellen. 

 

meer info https://www.facebook.com/events/2247263612197438/
Illustration
Mijn bescheiden bijdrage aan het project 'Teken mee' in het Sumatraplantsoen
Illustration
Samen met nog 3 andere kunstenaars waren we lekker aan het tekenen vanmiddag
5 reacties

Erna Leussink

He Camille, wat een leuke blog van jou!, Kom je ook mee fotograferen?
4-mrt-2019 17:53

Robert Pennekamp

de volgende keer: fotografeer mee, met kids uit de buurt, die met een camera vastleggen wat zij zien op het plein
19-mrt-2019 12:25

bericht verwijderd

bericht verwijderd

bericht verwijderd

Wil je reageren? Meld je dan aan.
profile picture
Camille van Neer

Het ongewone wordt gewoner

17 februari 2019, 12:59 uur

Het is alweer een tijdje geleden dat ik de laatste blogpost schreef. Ik begon deze serie mezelf te introduceren als 'nieuwkomer' in de Indische Buurt. Dat ben ik naar tijd gemeten nog steeds (en nog wel even), maar toch, zo voor mezelf, als ik de routes loop met mijn hondje (en ik wissel ze regelmatig), dan kan ik me niet aan het gevoel ontrekken dat ik minder explorend rondkijk naar al dat nieuwe om me heen, maar me veilig terugtrek in een gedachtenbubbel of een 'mindfulness' oefening, maar in elk geval niet (meer) opensta voor al het nieuwe om me heen (want ik heb heus nog niet alles gezien, er is zoveel).

Het ongewone (of nieuwe) wordt gewoner. Ik kan me nog herinneren uit de tijd dat mijn gezin en ik in India woonde (en mijn vrouw uit India nog leefde), dat ik op een dag een jonge Nederlandse student ontmoette die als stagiaire via mijn organisatie Amaidi Volunteering in India in een pottenbakkerij stage kwam lopen. Ze was student aan de Haagse Hogeschool en studeerde 'industrial design'. 

Het eerste wat ze deed, toen ze met mij voor het eerst over de 'compound' van de grote pottenbakkerij liep, was haar fotocamera pakken. 'Er is maar een eerste keer', legde ze uit, terwijl ze van alles op haar pad foto's nam. Ze wilde die 'eerste keer' voorgoed vastleggen. Datzelfde maakte ik - een aantal jaren later en nog steeds in India - mee toen een vrijwilliger uit China naar ons guest house kwam. Hij pakte ook als eerste zijn camera uit en het leek also hij elk hoekje, kiertje en gaatje in en rond ons gasthuis liep vast te leggen. Zelfde reden. 

Dat een eerste indruk meer is dan een heleboel foto's van een bepaalde plek, bewijst wel het stevig aantal onderzoeken dat voor bedrijven en psychologen is verricht die zich bezighouden met (de impact van) de eerste indruk op menselijke relaties. En de gevolgen die die impact heeft op de kwaliteit van die relaties (en wat je eraan kunt of zelfs moet doen om daarop in te spelen). 

Ik heb inmiddels heel wat mensen ontmoet. Op straat, bij mij thuis in het apartementencomplex en in buurthuizen, waar ik als kunstenaar kom lesgeven of exposeren. Wat me opvalt is - behalve dat hier natuurlijk ongewone zaken ook steeds gewoner worden - is dat mensen snel een mening hebben over andere mensen en die - misschien Amsterdammers eigen - niet graag voor zich houden maar juist erg graag willen delen. Die mening is helaas niet altijd positief, sterker nog: de krachtigste emotie is niet de mening over iets moois, maar de mening over iets dat 'helemaal mis is' (of over iemand die 'helemaal mis is'). En dan ligt de oplossing ook vaak voor de hand (o ja?). In elk geval in het hoofd van de spreker. 

Nee, het liefst geniet ik daarom alleen, wandelend door de buurt, van al het moois dat Amsterdam in het Oosten te bieden heeft. En denk ik nog steeds dat mijn voorgenomen project 'Als Je Tekent Zie Je Meer (Op Straat)' een goeie greep is. Die ik ook zelf goed kan gebruiken, want zo ontdek ik steeds weer iets nieuws. In al dat ongewone dat gewoon geworden is. 

Fijne dag nog!

Camille 

meer info https://assertief.nl/eerste-indruk/
Illustration
Er is altijd wel wat nieuws te ontdekken in de buurt. Kwestie van gewoon goed je ogen en je hart open houden.
profile picture
Camille van Neer

SNUITers in de Indische Buurt

26 januari 2019, 16:03 uur

Vanmorgen rond een uur of 11 liep ik met onze hond Rose (een beagle-cocker mix) door de Indische buurt, beetje mijn vaste route waar ik nu en dan vanaf wijk: Vanuit de Balistraat via de Molukkenstraat naar de 'kop' van de Javastraat en via het Makasserplein weer terug. Vanochtend liep ik via een andere route terug, ben de straatnamen vergeten (ken ze nog steeds niet allemaal, maar dat komt wel) en wat me opviel waren twee dingen: 

Eerstens: van alle hondenuitlaatcombinaties stond '1 wandelaar - 1 hond' aan de top. 

Tweedens: van alle hondenuitlaters was 100% jonger dan 65. 

Toen ik weer thuis was, dacht ik: wat als er iets bestond waarmee je als alleenstaande oudere (60+) en hondenliefhebben (maar geen hondenbezitter) plezier kon beleven? En ook nog eens regelmatig in beweging zou kunnen komen? Maar wel iemand (naast je) nodig hebt om de hond te leiden of over te pakken als dat nodig zou zijn (want de eigenaar kent zijn of haar hondje natuurlijk het beste). 

Ja, ik weet het, er is zoiets als de stichting OOPOEH waar 'opa's en oma's op je hond passen' (en ermee wandelen). Maar deze opa's en oma's zijn waarschijnlijk fit en dus in staat om hondjes alleen en zelfstandig uit te laten en aan de lijn te houden zelfs als zich een 'calamiteiten' aandient, zoals een hond die zich losrukt en/of begint of wil vechten met andere hond.

De vraag is ook of de 'opa's en oma's van OOPOEH' wel allemaal eenzaam zijn, of gewoon geen hond meer willen maar 'm wel willen uitlaten of (in iemand's huis) erop passen (want dat kan bij OOPOEH ook).

De ouderen waar ik het daarnet over had, zijn niet (altijd) fit (maar willen of moeten echt wat meer naar buiten en bewegen) en hebben dus iemand naast zich nodig om 'de leiding te pakken of houden'. Maar willen graag 'meewandelen'. En de hond aaien, zo nu en dan. Of een hondekoekje geven. 

En ...

Misschien wel nog belangrijker dan de hond: contact met de baas van het hondje!

Het bestaat al hier en daar, maar nog niet in de Indische Buurt. 

Dus wil ik graag met jullie bekijken of dit haalbaar is.

Wat is 'dit' nieuwe project? Het Project 'SameN hondje UITlaten' ofwel project SNUIT

Hoe gaat het straks hopelijk in zijn werk? 

Aannemende dat we hier de moeilijk (via Internet) bereikbare oudere ouderen willen bereiken, zal de werving van de ouderen en de beschrijving van hun wensen rondom hondje, maximale lengte route, ligging huis/buurt, wandelvaardigheid (of misschien met rollator, krukken, rolstoel of scootmobiel) bij de buurtcentra komen liggen. Ik denk aan Archipel, om maar eens mee te beginnen, in de Indische Buurt. Maar er zijn er vast meer. 

En als de 'profielen' van de ouderen online staan, gaan we zorgen dat er SNUITers intekenen: jongere of oudere (misschien ook wel alleenstaande) hondenbezitters die best op een ochtend of middag of in een weekend ergens samen met een oudere hun hondje willen uitlaten. Het hondje dat ze TOCH al uitlaten, soms 3 keer per dag. Alleen. 

En in het buurthuis kunnen de ouderen komen kijken wie er op hun oproep heeft gereageerd. Of welke hondjes en routes er worden aangeboden.

Zo krijgt het buurthuis wellicht ook meer 'aanloop' en snijdt het mes aan twee kanten.

Zou dit project kans van slagen hebben?

Ik ga begin februari met Saskia, onze Indische Buurtmakelaar, in gesprek over een ander project, ('Meer Praatjesmakers Op Straat' ofwel 'Het Groene Button Project), wat als is goedgekeurd en aangenomen voor uitvoering door Stadsdeel Oost. Dan zal ik ook SNUIT eens opperen.

Wie Weet ..

Woef! 

 

meer info https://nieuwsbladdekaap.nl/lokaal/hond-uitlaten-tegen-eenzaamheid-85539
Illustration
Samen de hond uitlaten is niet alleen goed voor ons, maar ook voor de hond. Want het 'rondje' wordt er waarschijnlijk iets langer door :)
profile picture
Camille van Neer

Kunst en Eenzaamheid

20 januari 2019, 13:45 uur

Ze hangen met elkaar samen, althans zo willen veel verhalen over (vaak al overleden) kunstenaars. Maar ze komen soms ook op een wat ongewone manier samen, zoals bij mij. Ik ben alleen (weduwnaar sinds 2014 toen mijn vrouw op tragische wijze om het leven kwam), vader van een tienertweeling (dus niet eenzaam in de gewone zin van het woord) en ben kunstenaar. Onlangs mocht ik de aftrap doen van een leuke portretten-expositie in de Meevaart, waar je tot 5 maart een tiental werken van mij kunt zien hangen. Maar vandaag gaat het om iets anders:

Kunst verbindt, je ziet het in musea. Maar het kan je ook opmerkzaam maken op hoe alleen je bent, zoals ik onlangs meemaakte, voelde, dat is nog beter gezegd.

In het CBK (Centrum voor Beeldende Kunst, in de Oranjevrijstraat, net over de grens met Watergraafsmeer) was onlangs de opening van een nieuwe expositie. Een echte grote, waaraan wel 20 of meer kunstenaars meededen. En allemaal (of nou ja, bijna allemaal) met kunst op het vlak van textiel. Leuk opgezet, geweldige expositieruimte (ben je er wel eens geweest? Nee, dan zeker eens langsgaan) en voor mij bijna naast de deur. 

Die vrijdag ging ik ook kijken omdat daar de Pakjekunst-automaat, al sinds een poosje daar geplaatst, officieel geintroduceerd werd bij het kunstminnend publiek dat die avond uit bijna louter witte, oudere goed (of bewust een beetje geslordificeerde) geconserveerde mannen (met-een-biertje-uit-het-vat) en vrouwen (met-bubbels) bestond. Ik had - wonend in de Indische Buurt - nog nooit zoveel roomblanke mensen bij elkaar gezien. Anyway, waar het om gaat is dit: 

Ik stond daar zo te wachten 'op iets onbestemds' en aangezien ik niet drink (of rook) was ik niet bij de impromptu tap te vinden waar vreselijk dure biertjes werden verkocht (ik dacht nog: waarom niet gratis? Wordt het CBK soms niet gesubsidieerd?).

Ik stond, ik geef toe, een gewoonte van een alleenstaande oudere man die ik ben, een beetje in de luwte. Toch keken mensen mij - tijdens het scannen van de zaal naar, denk ik, bekenden - wel even aan, maar ... niemand kwam naar mij toe. En ik ging ook naar niemand toe, want .. ik dacht: wat moet ik tegen wie zeggen? Ik kende echt helemaal niemand (woon natuurlijk ook pas een paar maanden in Oost) en niemand zag eruit (maar ja, hoe moet je er uitzien?) als iemand die graag een gesprekje wilde aangaan met een wild(e)vreemde. 

Toen het Pakjekunst (eindelijk, na drie kwartier wachten en nog maar een keer rondlopen) werd uitgereikt aan een stadsdeelbestuurder die 'over cultuur' ging en die zijn leesbril niet bij zich had zodat ie het plaatje dat uit het 'eerste' Pakje Kunst kwam ook nog eens misinterpreteerde (zijn duif was in werkelijkheid een zeilbootje), maakte ik me na een paar foto's en een filmpje uit de voeten. Niemand die 'dag, fijn dat je er was' zei of wat dan ook, maar ook dat ben ik gewend (alleenzijn went erg snel).

Toen ik weer thuis was dacht ik: 'wat als ik nu al een groene button had gehad?' Ik doel hier op mijn 'groene button project', dat door de stadsdeelraad is goedgekeurd als onderdeel van het Gebiedsplan Oost 2019 (komende dinsdag komt de 'gebiedsmakelaar' praten over hoe dat uit te voeren). 'Wat als ik een groene button had gehad en een paar anderen ook. Was ik dan wel in gesprek geraakt en wat langer gebleven? En misschien wel iemand leren kennen die later van kennis tot vriend zou zijn geworden?' 

Misschien.

Maar wat zeker is: als je niemand kent, is bezoek aan een kunst-event als dat bij het mooie CBK een recept voor eenzaamheid.

Dat gaan we veranderen!

We gaan groen.

Doen.

meer info http://vooreenzaamheid.nl/kunstenaars-ontdekken-medicijn-tegen-eenzaamheid/
Illustration
Buitenkant van het CBK in Amsterdam-Oost
Illustration
Binnenkant van het CBK in Amsterdam-Oost
profile picture
Camille van Neer

Creatieven in de buurt

10 januari 2019, 15:07 uur

Het leven, dat zijn mensen. En niet zomaar mensen, maar de mensen om me heen, te beginnen met de twee lieve kinderen, mijn tweeling van 15. En dan de mensen die ik in het trappenhuis kan tegenkomen. Vervolgens de mensen op straat en dan de mensen die ik opzoek. Of die mij komen opzoeken. Mensen uit de buurt of iets verder weg. 

Als kunstenaar in de Indische Buurt val ik wel met mijn neus in de boter. Ik ken maar weinig plekken in Amsterdam met zo'n grote dichtheid (creatieven per vierkante kilometer) als de Indische Buurt. Maar ook belendende stadsdelen, zoals de Watergraafsmeer en Centrum, hebben hun 'fair share of artists'. 

Ik was laatst op bezoek bij wat ik voel nu al een goede vriend is, ook al heb ik hem nog maar een enkele keer ontmoet: de getalenteerde kunstenaar Ferry Reijnders. Ferry woont ergens aan de rand van de Indische Buurt en heeft zijn atelier dichtbij Station Muiderpoort liggen. Een inspirerend gesprek had ik met hem. En enorm genoten van zijn kunnen op het gebied van (foto)realistisch schilderen. Na mijn bezoek aan Ferry ging ik thuis meteen aan het schilderen. Een portret van Justus Donker, de middelste van de kunstgebroeders Donker, een naam die bij Ferry in zijn atelier een paar keer viel. Een documentaire over de jongste, Aad, getiteld 'All you need is me', was voldoende om thuis aan het werk te gaan. En daarna via Facebook nog contact gehad met de oudste van de drie, met Gijs. Wat een herkenning! En allemaal dankzij mijn buurtgenoot en vriend Ferry. 

Uit datzelfde gesprek met Ferry is ook een ander plan geboren: een portret dat ik een aantal maanden geleden maakte van Sam Drukker, die Ferry persoonlijk kent, via de mail met Sam te delen. Zou ik dat wel doen? Ik, onbekende kunstenaar uit de Indische Buurt, richting de op dit moment misschien wel bekendste Nederlandse kunstschilder, Sam Drukker? En als ik het al doe (zo vertelde ik mezelf), dan hoef ik natuurlijk niet op antwoord te rekenen. En misschien maar beter zo, dacht ik er achteraan. Want wat zou hij er wel van vinden, van mijn geknoei? 

Wat schetst mijn verbazing toen ik vanmorgen een mail van Sam in mijn mailbox vond. Met dank voor het 'mooie portretje'. Hij ging het hele hoofd langs en gaf aan wat hij van de onderdelen vond (tot aan de achtergrond aan toe, die wat hem betreft wel wat 'gekleurder zwart' had mogen zijn). Ik was verguld met zijn feedback! Daar heb ik echt wat aan, commentaar van Sam Drukker! 

Sam heeft zijn atelier ergens in de Watergraafsmeer. Ik heb er op maandag een ruimte, die mijn goede vriendin Manja mij ter beschikking stelt voor mijn cursus 'Portrettekenen'. Die Watergraafsmeer, ook zo gek nog niet, maar ... als ik dan weer terugben, op mijn fietsje, in de Indische Buurt en de Balistraat infiets, dan voel ik: dit, ja dit, dit is toch echt de plek waar ik wil zijn! 

 

meer info http://camille-van-neer.kunstinzicht.nl/
Illustration
Portret van Sam Drukker, in pastel (30 x 18 cm), in mijn schetsboek
profile picture
Camille van Neer

Een Nieuw Jaar - Nieuwe Prijzen

2 januari 2019, 12:44 uur

"Nieuwe ronden, nieuwe prijzen"

"Je kunt altijd opnieuw beginnen"

"Wat heb jij je voorgenomen?"

Wie heeft dit (en varianten daarop) niet al eens gehoord of zelf gezegd? "Hoop doet leven", zou ik er nog aan toe kunnen voegen. En wie heeft niet hoop op een beter leven? "Het kan altijd beter", of niet? Ik las vanmorgen dat de 'Postcodekanjer' van 56,1 miljoen euro in een piepklein dorp is gevallen, Glimmen heet het, geloof ik. Het dorp is zo klein, dat alle huizen een-en-dezelfde postcode delen. De huisbewoners mogen dus allemaal samen meedelen in de vreugde. Wat veel mensen inmiddels ook weten is dat de meeste huizen eigendom zijn van de bewoners die hiervoor een half miljoen of meer hebben moeten meetellen. Een van de winnaars verhuisde zelfs in december binnen het dorp en mag daarom twee keer cashen. Da's toch wel fijn om zo de prijs van je nieuwe huis eigenlijk meteen terug te verdienen. Nou ja, verdienen ...

"Hoop doet leven" is iets waar weinigen het mee oneens zullen zijn. Maar als je al een hoop hebt, is die andere hoop misschien niet eens meer echt nodig. Hoewel .. ik woonde in mijn jonge jaren in Someren, waar onze buren een van de meest vermogende families waren in het dorp. Hele aardige mensen, dat ook nog. Maar hoewel ze 'alle geld van de wereld' hadden, bij wijze van spreken, lag de 'pater familias' op een gegeven moment heel ernstig ziek op bed. En met al het geld dat er was, was wel goede hulp aan huis, maar uiteindelijk geen genezing te koop. Het eindige van ons leven is met geen fortuin af te kopen. Dat heeft mijn moeder, die me het verhaal vertelde, wel geleerd. "En", voegde ze er toen aan toe, "onze laatste jas die heeft geen zakken." Waarmee ze maar wilde zeggen: wat je ook vergaart (of krijgt) in het leven, je kunt het straks, op je laatste reis, niet meenemen. Of dat nu betekent dat je er nu maar van moet genieten of maar helemaal niet moet willen proberen om rijkdom te vergaren, dat heeft ze er nooit bijverteld. Dat mogen we voor onszelf uitmaken, denk ik ...

Op 18 januari - ander onderwerp even - begint mijn eerste expositie in Amsterdam-Oost, in de Meevaart om precies te zijn. U bent van harte welkom, natuurlijk, maar mijn punt hier is: alles wat er hangt is in vele uren, in zweet en soms ook tranen, tot stand gekomen. En toen elk werk af was, voelde ik me erg rijk. Niet financieel natuurlijk (ik weet zeker dat ik ook in deze expositie niets zal verkopen), maar in mijn hart voelde ik me zo tevreden. Een tevredenheid die aan niet-kunstenaars maar moeilijk is uit te leggen en ook niet echt een equivalent heeft buiten de kunst. Dus ik laat het hier maar even bij ...

Een nieuw jaar met nieuwe prijzen. "Alles heeft zijn prijs", is weer een andere 'tegeltjeswijsheid'. Ik denk persoonlijk dat aan niet alles een prijskaartje is te hangen. Gezondheid, liefde, vriendschap, daar zijn de meeste mensen het wel over eens, maar kunst? Als je ooit zelf een schilderij of tekening hebt gemaakt, dan heb je misschien ook wel eens die twijfel gevoeld of je dit of dat wel wilt verkopen. Laten zien, ja .. Maar weggeven? Zo voelt het toch een beetje, ook al krijg je er geld voor. Er gaat met zo'n schilderij of tekening iets je deur uit dat meer is dan de optelsom van pigment, papier en lijst ... Snap je? 

Nee, dan liever de loterij. 

We gaan voor de hoofdprijs (en die delen we samen, okay?)

Een heel fijn nieuw jaar met nieuwe kansen.

Voor u en voor mij. 

meer info https://vicemoney.nl/2018/06/04/geld-verdienen-kunst-hoe-schilderen/
Illustration
Als kunstenaar zit je regelmatig met je handen in je haar: hoe maak ik dit schilderij af en hoe verkoop ik het?
profile picture
Camille van Neer

Aan tafel!

8 december 2018, 18:36 uur

Ik schreef al eerder een stukje over 'eenzaamheid op straat'. Maar eigenlijk gaat het hier om eenzaamheid 'achter de gordijnen', want de meeste eenzaamheid - of liever: eenzame mensen - zien of herkennen we niet op straat. Wat er aan te doen valt? In een buurt als de onze (Indische Buurt) zijn er al veel initiatieven en projecten die zich bezighouden met de vraag: 'hoe bereiken we de eenzamen en hoe gaan we wat aan die eenzaamheid doen?'. 

Vanmiddag zag ik een eenvoudige oplossing. Ik had 'winkeldienst' in de popup gallerie-cum-shop 'Open Oost shOp' aan de Sarphatistraat 730 (ben je nog niet geweest, het kan nog tot 31 december). Na aankomst - en een babbel met organisator en harde kunstwerker Ruud - stalde ik mijn tekenwaren uit op een van de tafels. Want: als je winkeldienst hebt, heb je eigenlijk ook een soort 'open atelier' functie, dus ik teken wel vaker wat als ik er zit. Da's leuk voor de bezoekers van de gallerie en roept dan ook leuke reacties op (en dat is dan weer leuk voor mij).

Die tafel, dat is de oplossing. Ik zit aan die tafel en dan komen mensen, als ze even rondgelopen hebben, bij me 'aan tafel' zitten. Ik vraag of ze koffie of thee willen (we hadden er brownies bij vandaag) en dan komen de verhalen. Het zijn vaak (meestal, zeg maar) mensen die 'net bij de AH boodschappen gedaan hebben' en dachten 'kom, ik wip eens binnen'. Mensen met kinder- of winkelwagens, met tassen met een paar of juist veel boodschappen. Wat ze gemeen hebben is dat ze allemaal te voet zijn en dus uit de buurt komen. Buurtgenoten aan tafel!

De verhalen zijn vooral belangwekkend van de ouderen onder de bezoekers. Het zal geen toeval zijn. Vooral oudere alleenstaanden zijn oververtegenwoordigd in de groep 'eenzamen'. De meeste verhalen beginnen over 'iets' met kunst, maar komen altijd uit op iets dat hen onlangs thuis of buiten is overkomen; over een leuke of nare boven- of onderbuur; over een verre nicht die 'had moeten komen, maar nooit kwam'; of over een verloren gegane ambitie om 'zelf ook te gaan tekenen'. 

Vandaag stapte een mevrouw na zo'n tafelgesprekje op om naar huis te gaan, met mijn visite-kaartje in de hand en de woorden: 'Nou, ik denk dat hier wel iets moois uit gaat groeien'. We hadden het gehad over een 'cursus tekenen' en dat je daarin bij mij zelf de regie houdt (als je dat wilt). Dat sprak haar aan. Ik heb nog geen email langs zien komen, maar ach, wat hindert het? Ik zag een klok op Facebook, die altijd op 'now' stond, hoelaat het ook was. The quality of now. De kracht van het hier-en-nu. En het hier-en-nu was leuk vandaag, in de Sarphatistraat.

Ik vertrok zelf een uurtje later, nadat ik een vergaderingetje van kunstenaars had getekend, vanaf een afstandje. Een bezoeker vroeg me of ik die tekening ook kon verkopen. Ach, niet alles heeft een prijs, dacht ik. En toen ik afscheid nam van Ruud en hij zei: 'Ik vind het fijn als jij er bent, wanneer kom je weer?', dacht ik: aan tafel. Daar voelt het goed.

Alleen op de fiets naar huis voelde ineens niet meer zo alleen.

 

meer info https://tafelgesprekken.info/
Illustration
Gewoon bij elkaar aan tafel gaan zitten, wat volgt komt vanzelf ..
Illustration
Als iemand op je is uitgekeken, komt er vast wel weer een ander :)
profile picture
Camille van Neer

Bevlogen buurt, bevlogen mensen

4 december 2018, 15:32 uur

Vanmiddag liepen Rob van Veelen (bij de meeste actieve buurtgenoten op diverse manieren bekend) en ik door de Indische Buurt. We waren op zoek naar plekjes waar een verhaal achter steekt en die door niet zoveel mensen bezocht worden. Plekjes die interessant zouden kunnen zijn voor een wandeling met en voor nieuwe en oude buurtgenoten. Het was mijn tweede ontmoeting met de bevlogen Rob ('pensionado en fulltime vrijwillliger', zoals hij zichzelf noemde in zijn eerste email aan mij). Het was een heerlijke wandeling (het weer speelde gelukkig ook mooi mee, unlike vanmorgen, toen het nog pijpenstelen regende) en we ontmoetten nog een aantal leuke, interessante buurtgenoten ook, zoals bijvoorbeeld Santa Maria van de Majella, waar 'jongeren met een rouwrandje' worden opgevangen op weg terug naar een betere positie in de buurt; we liepen voorbij tante Gerritje van 'Buurtatelier Tante Gerritje' aan de Valentijnskade, bij dat bijzondere rood-gele bruggetje; en Farnosh die zich met allerlei projecten bezighoudt in de Meevaart. 

Natuurlijk zit zo'n buurthuis vol bevlogen mensen (de een meer dan de ander). Denk ook aan Buurthuis Archipel, waar Shazia en Anna zo bevlogen bezig zijn het fijn te maken voor allerlei mensen in en rond het Makasserplein. De meeste 'buurthuizers' hebben het zooo druk, dat het nog wel even zal duren voordat ik met tekenles aan jongeren ga beginnen, maar dat is niet erg. Net als de buurtwandeling van daarnet die waarschijnlijk pas voorjaar 2019 van start gaat. Een lange aanvliegroute maakt een mooie landing ook beter mogelijk dan een korte!

Ook buiten de buurthuizen vind ik in de Indische Buurt bevlogen mensen: de ondernemers in de Javastraat, bijvoorbeeld. De meiden die ik wekelijks zie in 'Burgers & Shakes' en daar zich een slag in de rondte werken om het iedereen naar de zin te maken (wat een zakken met aardappels liggen daar altijd opgestapeld haha). En de Turkse bakkers die zulk heeeerlijk baklava maken, mijn kinderen en ik zijn er dol op. En wat te denken van die altijd goedlachse vrouwen achter de balie in de 'Balkonie'? Daar hebben een van mijn zoons en ik vlak na aankomst in de buurt onze eerste 'grote' aankopen gedaan. En dan hebben we nog de 'fluitende fietser', de 'zingende zuurpruim' en de 'rennende rappers' die ik op straat heb zien langskomen. 

Elthetho, de protestantse kerk in de Javastraat, wat zitten daar een bevlogen mensen! Eigenlijk heb ik ze maar een keer van dichtbij kunnen zien, tijdens de 'vlooienmarkt' eind september. Allemaal flink op leeftijd, maar zo bezig met het lot van anderen! Ben en Evelien, onze bovenburen in de Balistraat, hebben me over hen verteld. En onze onderbuurvrouw, Marleen, die er elke dag komt (of in elk geval elke week een paar keer naar de avonddienst), die sprak er ook vol liefde en respect over. Niet alle bevlogenen staan kennelijk voortdurend in het spotlicht. Dat hoeft ook niet (hoewel de Indische Buurt 's avonds heel veel leuke spotlichtplekjes heeft.

Als de dag voorbij is en ik uit mijn kamerraam kijk, zie ik - door de Benkoelenstraat heen - de kleurige lichtjes van de 'Kleine Admiraal'. Zo gezelllig (en in het weekend bijna de hele nacht aan), 's ochtends lekker wandelen met Rose, onze Ceagle (Cocker-Beagle mix) en dan de gezellige resten van de nacht ervoor zien op het altijd uitnodigende terras en die heerlijke bank in het Badhuis. 

En dit alles in die mooie, historische rijke Indische Buurt, een buurt die mijn hart heeft gevangen.

 

meer info https://oostindischgroen.nl/
Illustration
Rob van Veelen maakte voor mij het hek open, zodat we konden genieten van Oost-Indisch Groen!
profile picture
Camille van Neer

Kunst is (ook) op straat te vinden

29 november 2018, 12:45 uur

Er wordt soms wat moeilijk (of moet ik zeggen: elitair?) gedaan over kunst. Dan heeft men het over het verschil tussen kunst van goedbedoelende en enthousiaste amateurs of - zoals dat vroeger heette: 'zondagskunstenaars' - en professionals, die 'kunst met een grote K' maken. 

Ik was laatst bij de aftrap van de 'Open Oost shOp', waar ik als 'investeerder' zelf ook drie werkjes mocht ophangen. Er hangt van alles wat, daar in het verlaten winkelpand Sarphatistraat 730 (naast de appie happie). Maar je kunt er echt niet zien of de kunstenaar (m/v/n) nu alleen maar op zondag schildert of alle dagen. Of misschien maar eens per maand, maar dan wel 24 uur lang!

Kunst heeft met smaak te maken. En de ouderen onder ons hoorden het vroeger vaak zeggen: 'over smaak valt niet te twisten'. Nou, als er ergens veel en vaak over getwist wordt, dan is het wel 'wat mooie kunst is en wat niet' (ik neem het woordje 'geknoei' nog even niet in de mond, maar heb het online wel horen fluisteren).

Als je door de Indische Buurt loopt (moet je vaker doen dan je doet, je frist er van op!) dan kom je op onverwachte plekken kunst tegen. In een halletje, zichtbaar door het raam van een huis in de Javastraat, naast het bordje 'welkom'. Op electriciteitskastjes op straathoeken (lijkt kunst door kinderen, maar pas op! Zou zomaar van u of van mij afkomstig kunnen zijn. Sinds Carel Appel en Corneille kun je van niets meer zeker zijn). En de kunst op muren, zoals die aan de grens van de buurt, in de Borneostraat. Jammer genoeg is er eigenlijk maar heel weinig 'publieke kunst' te zien, weinig moderne standbeelden of mooie graffiti. Waardoor komt dat? Geen idee. Het centrum zit er vol mee. Zelfs een volledig door veelkleurige stickers beplakte deuren vind ik daar (helemaal fantastisch). Ik hou wel van dat 'wildplakken', zelfs op mijn eigen voordeur (maar daar zit niets, het blijft heel keurig in de Balistraat). 

Kunst is iets dat ik maak, als kunstenaar. Maar ook iets waar ik van geniet, zelfs van mijn eigen werk. Want, een bekend kunstenaar (of twee) heeft wel eens gezegd: een kunstwerk is af als je er als kunstenaar van weg kunt lopen (en een koper ermee weg kan lopen). Nou, op dat moment kan ik best genieten van iets dat ik gemaakt heb. Niet dat ik verkoop (nog niets, helaas), maar in mijn schetsboek bladerend knik ik meestal met plezier zo een tien minuten weg. Ook in het schetsboek van een ander :) 

Kunst kijken, kopen, maken, delen. Er zit voor iedereen wel iets bij. Ik kijk al uit naar de Open Oost route volgend jaar, waarbij ik - met goedkeuring van mijn kinderen - ook mijn huisatelier wil openstellen voor publiek, dat dan wel twee steile Balitrappen op moet lopen, waar ze kennelijk aan het begin van de 20e eeuw niet echt over nagedacht hebben (of hoorde dat ook tot de 'heropvoeding van de armen' die vanuit een krottensituatie naar Oost kwamen in 'schone, ruime huizen'?) 

Anyway, met een project 'Als Je Tekent Zie Je Meer (Op Straat)' en tekenlessen aan de jeugd en ouderen rond het Makasserplein in de maak, ben ik in elk geval blij dat ik straks met kunst de straat op kan. En hopelijk genieten we dan allemaal samen van wat er gemaakt wordt. 

Ik heb in elk geval al de voorpret :)

profile picture
Camille van Neer

Alles wat je nodig hebt

23 november 2018, 17:34 uur

De Indische Buurt, het stuk tussen de grens met de Dapperbuurt, de buurt rondom het Makasserplein en het stuk tot aan de Valentijnkade, dit gebied heeft eigenlijk alles wat je nodig hebt: restaurants, winkels (super, tropische, bakkers, mode, cultuur en boeken), snackbars, stukken en stukjes groen en een heel rijke historie op twee van de vier straathoeken. En dan de talen! Ik denk niet dat er - buiten downtown Amsterdam - ergens zoveel verschillende talen worden gesproken als in de Indische buurt. Volgens mij zijn de cassieres in de supermarkten hier in de buurt de hoogstopgeleide winkelmedewerkers in Amsterdam. Ze moeten van zoveel markten thuis zijn! Over markten gesproken: de Dappermarkt heeft toch een veel gezelliger karakter dan de Albert Cuyp (sorry Zuid!). Gelukkig moet ik voor ECHT Indiase specerijen en lekkernijen nog altijd naar 'die andere markt', maar vandaag nog ontdekte ik langs de Molukkenstraat weer een 'tropisch winkeltje' waar ik alweer wat Indiaas kan kopen. Met 15 jaar India 'under the belt' gaat mijn voorkeur toch steeds daarnaar uit. En van mijn twee jongens (15) - Arjuna en Ronan - thuis! Die vinden aardappelen het 'slechtst uitgevonden voedsel van de eeuw' (vreselijk vies), maar dan friet weer wel lekker. Ja, duh!

Als nieuwkomer (hoelang blijf je dat?) in de Indische Buurt krijg ik steeds meer de indruk dat je misschien alleen nog voor 'echte' mode (en het kopen van een auto, maar wie wil dat nog in A'dam?) naar het centrum moet, maar voor al het andere, nee, daarvoor hoef je de Indische buurt echt niet uit. 

Ik zou nog wel willen dat het contact met mensen (buurtgenoten) op straat wat meer en spontaner tot stand kwam, maar daarvoor heb ik een mooi project ingediend (zie mijn profiel). Dus dat komt dan later nog wel weer goed, denk ik. Mijn tweeling heeft het hier ook erg naar hun zin. Ronan is regelmatig 'even naar de overkant' (de bibliotheek) als er weer een Engelstalig boek is aangekomen dat hij heeft besteld (Engels is onze eerste taal). Arjuna gaat morgen naar de KFC bij de Dappermarkt, omdat daar zijn vriend Ken (die net uit Oost naar Zuid-Oost is verhuisd) hem daar komt ophalen voor een verjaarsfeestje bij hem thuis.

Zo hebben we allemaal wat ! 

O ja, wat ik misschien wel mis - en dat met al die creatieven die in de Indische Buurt (en verder gelegen Oost-gebieden) wonen - is een winkel met kunstartikelen, zoals Van der Linden op de Rozengracht. Zelfs voor een staafje houtskool moet ik de buurt uit. 

Misschien wat handtekeningen verzamelen?

 

meer info https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/27/de-javastraat-laat-zien-hoe-het-moet-13700886-a1578782
Illustration
De Javastraat is een mengeling van 'hip' en 'historisch'
Illustration
Een van de hippere cafe's in de Indische Buurt, Bar Basquiat
profile picture
Camille van Neer

Wat doet een kunstenaar zoal overdag?

20 november 2018, 10:00 uur

Ik kijk regelmatig naar een van de vele YouTube video's uit de serie 'What does an artist do all day?' Misschien een beetje raar, omdat ik zelf ook kunstenaar ben, maar ik ben razend nieuwsgierig naar hoe anderen dat doen? En wat? En waar? Hoe gaat dat nou bij mij thuis, zult u zich afvragen? 

De wekker in mijn mobiel gaat rond half acht af. Mijn kinderen, een tweeling van 15, gaan door omstandigheden niet naar school (u leest daar meer over in een oproep hier op de indischebuurtbalie.nl) en dus hoef ik niet om 7 uur al in de keuken te staan lunchpakketten klaar te maken. 

Vannacht sliep mijn transgenderzoon Ronan bij mij in de huiskamer (die dus ook mijn slaapkamer is, want ik heb sinds ik uit Noord naar Oost verhuisde geen eigen slaapkamer meer) en nadat we allebei waren opgestaan (Arjuna, mijn andere zoon, stond op in zijn eigen kamer) en ik koffie had gezet, checkte ik even bij beide kinderen hoe ze geslapen hadden, dromen gehad (of nachtmerries!) en nam ik het programma van de dag met ze door: voor mijn kinderen is dat een paar keer per week naar de Bascule voor therapie; voor mij vaak iets kunstigs, vaak (helaas alleen maar) verbonden met vrijwilligerswerk en het ontmoeten (wel leuk!) van mensen. Gisteren had ik een hele fijne cursist op tekenles bij mij thuis, iets waar ik zelf ook altijd erg naar uitkijk. 

Dan ga ik wandelen met Rose, die een 'poep en een piep' moet doen, de laatste vaak naast het badhuis aan het Javaplein (even kijken of er geen kastelijns staan te kijken bij hun terrasjes) en de poep in een daartoe heel geschikt plantsoentje aan de overkant van de straat waaraan de Flevoparkschool ligt. Dan via het Makasserplein en de Javastraat weer terug naar de Bali. 

Thuis kijk ik even of mijn kids de dag goed gestart zijn, geef ik een huiswerkopdracht (met boeken van hun middelbare school, waar ze door emotioneel onvermogen in een te hefige schoolsetting niet naartoe gaan) en neem ik de Facebook en IG berichten even door, beantwoord ik chatverzoeken en plaats ik een foto of link naar een artikel op de nieuwssite BBC.com, mijn nieuws-steun-en-toeverlaat (een van de weinige nieuwsplekken waar ik niet met wantrouwen rondwaar). 

Dan ga ik aan het tekenen of schilderen (meestal het eerste), vandaag is dat verder werken aan een pastelportret van Justin Dingwall, Zuid-Afrikaanse fotograaf, in mijn schetsboek (een dummie met mooi sterk off-white papier in een fijne 30x18cm formaat). De muziek gaat aan (een 'chill muzieklijst' op YouTube) en dan kan ik zeker een uur of twee bezig zijn. 

Rond 12-en (als ik verder die ochtend geen afspraken of ontvangsten heb) ga ik lunch maken, meestal iets met rijst, kip of - als ik me er met een Jantje-van-Leiden af wil maken - een pizza. Of soep met gebakken brood. We zijn na 15 jaar India eigenlijk wel erg verknocht aan twee warme maaltijden per dag, dus de lunch en het avondeten warm!

Dan zijn er vaak afspraken buitenshuis in de middag: kunstig voor mij (nu bijvoorbeeld richting de Open Oost Shop in een leegstand pand aan de Sarphatistraat en mijn project 'Als Je Tekent Zie Je Meer'), vaak naar mensen of instellingen of buurthuizen toe. Mijn kinderen hebben dan vaak therapie, gesprekken met therapeuten waar ze erg veel aan hebben (hoewel het helingsproces, o.a. verbonden aan de bizarre dood van hun moeder nadat we net weer in NL woonden, vier jaar geleden, erg langzaam gaat. Alles zijn tijd!

In de namiddag is het dan ofwel tekenen en schilderen of - als ik boodschappen moet doen: een van de kinderen mobiliseren om met me mee te gaan (vinden ze meestal leuk) en dan na thuiskomst koken en eten. De 'after-dinner' blijven we vaak met zijn drieeen wat natafelen in de huiskamer (die behalve huis- en slaapkamer nu ook eetkamer is geworden, het is een klein huisje waar we wonen) en wat tv kijken. Ons favoriete programma: Dr Pol (de Nederlandse dierenarts die in Michigan de show steelt) en Cutthroat Kitchen (zoek dat zelf maar eens op). 

Rond een uur of 7 ga ik dan weer aan het kunstwerken tot een uur of 9, waarna we samen nog een film kijken op de bank en dan sleep ik mijn matras weer de huiskamer in die dan slaapkamer wordt .. et voila, mon jour est fini!

O ja, en als je op de link klikt zie je hoe (klein) andere Amsterdammers wonen: gemiddeld (staat er) 49m2 per persoon. Nou, wij hebben 45 m2 voor drie personen! 

 

meer info https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2018/22/amsterdamse-huishoudens-hebben-minder-woonoppervlakte
Illustration
Kleinbehuisde kunstenaars (moeten) werken waar plaats is
Illustration
Rose wordt niet vergeten (daar zorgt zij wel voor)!
profile picture
Camille van Neer

Kunstige buurt

18 november 2018, 17:11 uur

GROEIMeevaart, Archipel teken- en schilderles, StreetsmArt, Jav'Art, Buurtatelier, Kriterion, OpenOost .. er lijkt geen eind aan te komen. Maar ook in het belendende Watergraafsmeer doet men aan (popup) kunst, in Popinn Art. Het 'repurposen' van (tijdelijk of permanent) leegstaande gebouwen lijkt een trend die nu ook in het Oosten van Amsterdam voet aan de grond krijgt. Ik vind het als kunstenaar natuurlijk heerlijk (al kan ik niet zoveel en vaak als ik dat zou willen betrokken zijn). 

Maar niet alleen organisaties 'achter steen en glas' zijn met kunst bezig: ook straatartiesten en kinderen! Het zal jullie allang opgevallen zijn, die op krantenpapier geschilderde kleurrijke poppen met grimassen die op meterkasten en andere publieke plekken in de Indische buurt te vinden zijn. Rondom het Makasserplein (met buurtcentrum Archipel) zijn de meeste te vinden. Toeval? 

Ik was afgelopen week woensdag bij Archipel op bezoek, zo rond een uur of half vijf. Anna, van Archipel, had me aangeraden eens kennis te gaan maken met de vaste eters van 'Eetkamer Oost' bij Archipel. Het was een leuke club: een oudere dame die vele jaren geleden uit Frankrijk naar Amsterdam emigreerde en via de Transvaalkade in de Indische Buurt terecht kwam; een oud-directeur van een designbureau (ik ga zeker met hem tekenen en schilderen!) en een man die door afasie, als gevolg van een herseninfarct, alleen nog maar 'ja' en 'nee' kon zeggen, maar waarvan je haarfijn aanvoelde wat hij daar nog meer mee bedoelde. Ik was met mijn 58 jaar veruit de jongste!

Het wordt kouder, dat merk ik ook in de Balistraat. Mijn huisje verwarmen kost soms wat moeite, omdat de voorkant (aan de Noordkant) veel meer stookkracht vereist om warm te worden dan de achterkant. Mijn tweeling, die elk een eigen slaapkamer hebben, klaagt dan over 'veel te warm!', terwijl ik nog loop te bibberen in de huiskamer (bij wijze van spreken). De huiskamer, tja .. dat is na onze verhuizing uit Noord (met drie slaapkamers) nu ook mijn slaapkamer geworden. Maar ja, met 15 jaar India 'under the belt', ben ik wel gewend om op de grond te slapen. 

Rob 'van het Buurtmuseum' kwam vrijdag op bezoek. We hebben lang en goed gepraat over het uitvoeren van een project dat ik een lange titel heb gegeven: 'Als Je Tekent Zie Je Meer (Op Straat)'. De openbare bibliotheek aan het Javaplein wil ook graag meewerken. Binnenkort gaan Rob en zijn museale partner Huibert met mij een proefwandeling maken. Zal ik ze ook meteen eens wat laten schetsen. Weten ze ook hoe dat voelt :) 

Wat me wel is tegengevallen is dat mijn aanbod om het kunst- en creatieve lesaanbod te komen versterken op de basisscholen in de buurt, bij geen enkele school gehoor heeft gevonden. Van een kreeg ik een mailtje terug ('We hebben al een cultuurcoordinator'), van de anderen helemaal niets. Ik hoor voortdurend dat het een 'geweldig idee' is, dat 'echt moet', maar van de scholen geen sjoe. 

Maar goed, er ligt genoeg ander (vrijwilligers)werk, hopelijk in de opmaat naar iets dat me straks ook wat geld gaat opleveren. Met de betaalde lessen aan zeer gemotiveerde ouderen en jongeren wil het in quantiteit nog niet echt vlotten. Ik blijf echter hoopvol!

meer info https://publicart.amsterdam/routes/oost/
Illustration
Streetart in Amsterdam-Oost
1 reactie

Robert Pennekamp

wat zie jij d'r in?
2-feb-2019 16:53
Wil je reageren? Meld je dan aan.
profile picture
Camille van Neer

Even de hond uitlaten

10 november 2018, 09:50 uur

We hebben een hond, een Cocker-Beagle mix. Het ondeugende beestje wil toch zeker een vier keer per dag uit. Dat betekent dus: via twee steile trappen van twee hoog naar de begane grond (waar buurvrouw met 'Bella', een andere hond) woont. Steeds maar hopen dat Bella niet tegelijk wordt uitgelaten, want Rose (zo heet onze hond) en Bella kunnen .. eh .. niet echt goed met elkaar opschieten. Dat ligt overigens helemaal aan Rose, zo vertelde de plaatselijke dierenarts mij in de kliniek aan de Javastraat, een paar weken geleden, toen ik onze huisdieren daar kwam registreren en Rose last had toevallig van een bacteriele infectie aan haar mond. 'Dat zit hem in de genen van Cockers en Beagles'.

Maar als we veilig langs de voordeur zijn gekomen, dan lurkt het gevaar op straat. We wonen weliswaar niet in het van honden vergeven Banne Buiksloot in A'dam-Noord (waar we vandaan komen, zie link 'Amsterdamse hondenindex'), toch lopen er best veel honden met baasjes in de Indische buurt. Vooral op zondag komen ze uit alle hoeken en gaten en spoelen allemaal richting Flevopark, waar honden van oktober tot mei 'ongelijnd' mogen rondlopen. Een hel voor Rose! Daar gaan we dus - na het een keer geprobeerd te hebben en getuige geweest te zijn van een gevecht tussen Rose (met muilkorf, maar toch) en een Pug - nooit meer met Rose naartoe. 

De eerste stop: een van de twee stukjes grond aan de rechterkant van het Badhuis. Altijd even uitkijken, want ik wil bij de Superette en Wilde Zwijnen natuurlijk niet bekend staan als 'die nieuwe hondenloper die hier altijd staat te zeiken'. Maar 's ochtends zitten daar nog geen mensen op het terras, de eigenaar staat er vaak ook nog niet buiten, dus dat lukt wel. Dito 's avonds, alleen even omlopen in het weekend .. 

Na de plasjes 'op stand', lopen we via het laatste stuk van de Javastraat (en ook het rustigste deel), de aanvliegroute naar het Flevopark, richting de Flevoschool en de 'Nautilus'. 's Ochtends rond negenen zie ik daar vaak de (nog) frisse koppies van de leerlingen op de eerste verdieping en de (nog) enthousiaste leerkrachten voor de klas. Vlakbij staan groepjes Turkse en Marokkaanse moeders gezellig met elkaar de kinderen of de komende dag te bespreken voordat ze weer naar huis lopen (hun kroost veilig binnen). Aan de overkant van de school (niet op de speelplaats, natuurlijk) legt Rose, netjes vlakbij de struiken en uit het zicht van de leerlingen en leerkrachten, een hoopje neer. 

Dan gaan we via de Niasstraat en het Makasserplein weer terug naar de Javastraat. Oversteken tegenover de Febo (altijd even oppassen, hoewel de meeste auto's wel voor je stoppen als je naar het zebrapad toeloopt) en dan via de Benkoelenstraat, tussen de gebouwen van het Fort van Sjako door, naar Balistraat 126. Vlak voordat we thuiskomen nog even checken of Bella de (andere huis)hond er niet ook al aankomt, zo niet ... snel naar binnen.

Vanochtend kwamen we in plaats van Bella 'Tony' tegen, een kat (die volgens onderbuurvrouw Lucie 'van de hele straat' is) die meteen een hoge rug op zet als Rose, die vandaag geen zin in gedoe heeft, langs komt lopen. Die merkt het ook pas als we al half binnen zijn. De twee steile trappen weer op (hoevaak is het groene, kekke poepzakjeshoudertje nu al van Rose's harnasje afgevallen?) en we zijn weer 'tuus'. 

Rose gaat op het matras in de kamer liggen (dat is dus mijn bed 's nachts, want sinds de verhuizing uit Noord heb ik geen slaapkamer meer) en houdt het tot het middaguur voor gezien. Dan mogen we, maar dit keer in vol daglicht, van de Indische Buurt gaan genieten.

En dat doen we ook, steeds opnieuw!

meer info https://www.ois.amsterdam.nl/nieuwsarchief/2008/de-amsterdamse-hondenindex
Illustration
Kunstenaars en honden gaan heeeeel goed samen!
profile picture
Camille van Neer

"Dag lieve agent!"

6 november 2018, 19:21 uur

'De oranje zanger', noemt mijn zoon Ronan hem. Vandaag zat ie (weer) op het Javaplein, zijn fiets, behangen met kunstbloemen en allerlei gekleurde, meest oranje linten, geparkeerd bij de bushalte voor bus 22 en 65, tegenover de Febo. Een buurtagent liep langs, onbestemd om zich heen kijkend en wat dichterbij schuivend toen hij 'de oranje zanger' in het oog kreeg. Niet vervelend, maar wel 'even kijken wat hier aan de hand is'. De zanger was op dat moment niet aan het zingen ('hey, hey, hey ... kom je even mee' of 'regels, regels, regels .. er zijn er zoveel'), maar met een buurtgenoot of passant aan het praten. Het was vandaag heel comfortabel 18 graden en de 'zanger' zag er op zijn zondags uit, ook heel oranje en met een mooi stel gemengd gekleurde kniekousen opgetrokken tot zijn (wat wij vroeger altijd noemden) 'drollenvanger' en bloemen om zijn hals. Zijn gespreksgenoot praatte geanimeerd terug, ze hadden het naar hun zin, die twee.

Toen de agent alweer weg wilde lopen, zei de 'zanger': "Dag lieve agent, lieve lieve agent!' De diender was al te ver weg om het nog te horen (of deed ie maar alsof?), maar mensen die het wel hoorden, glimlachten. Ik vertelde het verhaal aan mijn zoon Ronan, met wie ik op de 22 stond te wachten. Ik zei: "Toen ik jong was, vele jaren geleden, had de overheid een advertentie om het imago van de politie op te krikken. Het motto was: 'De politie is je beste vriend' en het plaatje erbij was een foto waarop een agent, met de toen nog karakteristieke donkerblauwe pet, gebogen zat over de kettingkast van een fiets van een jongetje, wiens fietsketting er net afgelopen was. Het mannetje op de foto stond te 'siepogen' en de agent straalde vriendelijkheid uit, zo van 'Stop maar met huilen, jochie, oom agent heeft 'm er al bijna op liggen'. 

"Nou, dat zie je ze toch echt nergens doen", zei mijn zoon. "Nee, de agenten hier lijken steeds vaker op hun collega's in Amerika: hard, schietgraag en ronduit gevaarlijk'.

Het is tijd dat de overheid weer eens een pr-campagne start.

Werktitel: 'Dag lieve, lieve agent'.

Lead actor: de oranje zanger.  

profile picture
Camille van Neer

Vrijwilligerswerk is werk (waar je zin in hebt)

2 november 2018, 20:31 uur

De Indische buurt, da's een buurt waar vrijwilligerswerk met hoofdletter V gedaan wordt. De V van vastberaden en vasthoudend. De buurtorganisaties, de buurtcentra en de buurtinstellingen, ze drijven allemaal op de vrijwilligerskurk. De afgelopen week heb ik aan tafel gezeten met de vrijwilligers van het Wijkkunde team en de kunstenaarsclub GROEIMeevaart. De mensen aan tafel zaten er allemaal onbezoldigd, hun aanwezigheid werd hen ingegeven door een 'drive' zich voor de lokale buurtgemeenschap in te zetten. En in dat licht te luisteren naar mijn projectvoorstellen (Wijkkunde) en mijn inbreng in een kunsttweedaagse, een geweldig artistiek evenement in de Meevaart, volgend jaar net voor de zomervakantie. Ik heb echt respect voor deze mensen, die naar buurtgenoten op zoek zijn die 'iets van hun buurt willen maken'. En die helpen zij verder. Priceless! Ruud & Lisa van het Wijkkunde Team en Robert van GROEIMeevaart: jullie zijn helemaal top! 

Vrijwilligerswerk in de Indische buurt, ik ga het van nabij meemaken. Vanaf december start ik met een (nog te formeren) kleine groep kinderen in de leeftijd van 10-14 jaar, kids die graag (beter) willen leren tekenen. En met een paar ouderen, die bij Archipel aan het Makassarplein met een lekker kopje koffie aanschuiven richting papier, potloden, penselen en verf. We gaan heerlijk intuitief of figuratief (whatever you want) met elkaar aan de slag. Vrijwilligerswerk is echt werk, maar dan wel werk waar je zin in hebt!

Als 'groentje' in de wijk mag ik (nog) gekke dingen roepen op bijeenkomsten. Daar wordt dan verrast op gereageerd, maar wel erg welkom. Ik ben nog niet behept met het 'been there, did that' virus, wat volgens mij erg gauw binnensluipt als je al lang(er) ergens woont. Ik hoop dat ik die 'frisheid' kan behouden! 

O ja, en dan ga ik ook nog met de OBA aan het Javaplein en met het Buurtmuseum in gesprek over een ander gek (?) idee. Een idee waar ik heilig in geloof, al sinds de 6e klas van de lagere school. Welk idee dat is, dat verklap ik nu nog niet. Eerst nog even met buurtgenoten praten, idee laten uitkristalliseren.

Dank Ruud, vooral jij, voor alle stimulans. 

Het doet goed als mensen in mensen geloven. 

meer info https://www.vca.nu/cbs-bijna-een-op-de-twee-nederlanders-doet-vrijwilligerswerk/
Illustration
De Meevaart, het episch centrum van het vrijwilligerswerk in de Indische Buurt!
1 reactie

Robert Pennekamp

mooi top, we gaan er gewoon wat goeds van maken, komt goed
3-nov-2018 11:29

Camille van Neer

Dankzij mensen zoals jij, Robert, komt dat inderdaad goed. Beter dan goed!
3-nov-2018 18:56
Wil je reageren? Meld je dan aan.
profile picture
Camille van Neer

Elkaar ontmoeten is een kunst

30 oktober 2018, 18:49 uur

Vanmiddag was ik even bij de Febo, toevluchtsoord voor luie thuiskokers of gewoon voor als het even tegenzit. Ze maken er lekkere kipburgers en de friet is altijd lekker dik en op temperatuur. Althans, dat zeggen mijn kinderen, want ik eet zelf natuurlijk alleen maar gezond (ahum). 

Maar wat ik dacht - even rustig naar de Febo sjokken en daar snel bestellen en weer naar huis - kwam niet uit, want ik was getuige van een ruzie tussen een van de eigenaren van de snackbar en een jongedame die na een tirade ('jullie tafels zijn vies, wil je zo je zaak runnen, smeerlap!) kwaad de deur uitliep. Er werd nog wel meer geroepen, maar dat meld ik maar even niet. Ik vond zelf dat de dame in kwestie schromelijk overdreef (zo'n frietkruimel van de vorige zitter schuif je toch even opzij?) en vond het vervelend (dat vond de eigenaar ook) dat de man achter de balie die het zichtbaar heel erg druk had (en geen tijd om de tafels in zijn zaak blinkend schoon te maken), zich zo moest opwinden. Al met al goed afgelopen, maar de sfeer was geladen, ook al stuurde hij mij met de lekkere burgers en de friet met een glimlach en 'fijne middag nog' op weg. 

Op straat spreken mensen - tenzij ze elkaar kennen - niet snel aan. Zou dat wel gebeuren (plannetje in de maak) dan vraag ik me af of er ooit zo'n situatie zou kunnen ontstaan, zoals ik bij de Febo meemaakte. Ik denk het niet, want - althans de meesten onder ons - weten dat het leven - en dus ook contact maken - een geven en nemen is, een oefening soms in een beetje geduld en sociaal of emotioneel krediet geven in plaats van meteen te nemen.

Op de terugweg kwam ik langs de afvalbakken langs de Javastraat tegenover de 'Berlage blokken' aka 'Fort van Sjako' en zag daar een aantal lege blikken liggen (om mee te nemen voor wie wil) waarin stroopwafels hadden gezeten, getuige een briefje van de postcodeloterij, dat in een van de blikken zat. Een mevrouw die me passeerde, zei dat het een schande was hoe deze blikken dus nu, eenmaal leeg, bij het afval terechtgekomen waren en dus nutteloos aan de afvalberg zouden worden toegevoegd. Ze liep snel door.

Toen ik nog even bij de Elthetho protestante kerk ging kijken welke boeken er in de 'jungle bibliotheek' waren achtergelaten (de houten kist aan de muur buiten), zag ik haar weer en onze ogen kruisten. 'U zag die blikken toch ook?', vroeg ze, beetje onzeker lachend. 'Ja', zei ik, 'en ik ga er dadelijk twee halen om ze thuis als potloodblikken te gebruiken. Komt mij goed uit als ik onderweg ben'. Ze lachte me nu breeduit toe. 'Wat een goed idee, ja, ik dacht ook zoiets: misschien voor een surprise van Sinterklaas. Zo kunnen we ze toch weer gebruiken, he?'. 

We gingen ons weegs en beide met een prettig gevoel door het korte contact. Ik weet zeker als ik haar weer zie, dat ik haar zal toeglimlachen en misschien vragen we elkaar nog wel eens 'hoe gaat het?'. We zijn tenslotte buurtgenoten. Dat waren de mevrouw en de Febo-eigenaar missschien ook. Misschien moeten ze beiden eens bij die afvalbakken van de Javastraat rondhangen. Vooral als er van die blikken liggen. Want de blikken die ze elkaar vanmiddag toewierpen, daar kan niet echt iets goeds van komen. 

Elkaar ontmoeten is een kunst.

Een kunst die je kunt leren verstaan. 

meer info http://www.degroenemeisjes.nl/hoe-leer-je-nieuwe-mensen-kennen/
Illustration
.. maar ook als je elkaar onlangs nog hebt gezien of gesproken, is een echte ontmoeting altijd de moeite waard!
profile picture
Camille van Neer

Het Fort van Sjako swingt!

25 oktober 2018, 14:03 uur

En dan zijn er van die dagen dat je meer binnen dan buiten bent. Herfstig weer, niet echt slecht te noemen, soms zelfs heerlijk wandelweer. Het regent wat vaker, miezeren noemden we dat in Brabant, waar ik mijn jeugd heb doorgebracht, waar mijn moeder journalist, activiste, politica, schrijfster en sneldichteres was en mijn vader psycholoog, pedagoog, muziek- en kunstliefhebber. En tuinier. 

Het miezerde gisteren en na de late middagboodschappen (met de Albert Heijn zo dichtbij en tot zo laat open hoef je eigenlijk nooit meer na te denken over wat er nog gehaald moet worden want je kunt er altijd naartoe) hing ik, het begon te schemeren, uit het raam omdat ik in de stiller wordende, toch al vrij stille Balistraat, muziek hoorde. Niets bijzonders met het Fort van Sjako als buren, vol als het zit met studenten van het conservatorium of in elk geval studenten die veel en vaak muziek maken. Met Rose aan de riem loop ik vaak over de Benkoelenstraat of Lankatstraat, die de 'Berlage blokken', zoals het Fort officieel heet, naar de Javastraat. Ik hoor dan wel vaker een saxofoon, een viool, een drum of een piano waar de eigenaar flink op oefent. 

Maar gisteravond was het anders. En het duurde ook langer. Schuin tegenover ons apartement, op de 1e verdieping, zodat ik mooi naar binnen kon kijken, zaten een viertal muziekstudenten muziek te maken. Ik zag en hoorde een klarinet, een saxofoon, een (schuif)trompet .. het klonk heerlijk, heel los, vrolijk en met snelle galopjes van hoog naar laag en weer terug. Was het Dixieland? Bluegrass? Er zat geen banjo bij, dat is zeker. Hoorde ook geen wasbord. Maar het klonk zeer jaren '30, swingend en vrolijk. Ik heb minstens een half uur uit het raam gehangen, het miezerde nog steeds toen ik weer naar binnen ging, maar de 'band' was nog niet klaar. 

Het duurde zeker nog een uur voordat de muziek ophield en ik even later veel stemmen hoorde op straat. Men ging naar huis of ergens anders naartoe. Misschien meteen naar bed omdat morgen (?) de uitvoering wachtte? Ik weet het niet, hoorde het niet en het was ook niet essentieel. Ik heb genoten van de muziek en dacht: wonen in de Indische buurt, je krijgt er gratis een heleboel leuke dingen bij! 

meer info https://schravendeelr.wordpress.com/2016/10/15/de-berlageblokken/
Illustration
De Berlage Blokken aka Fort van Sjako, hoek Balistraat-Molukkenstraat, van voor de oorlog
Illustration
Heerlijke muziek in de Berlage Blokken in Oost :)
profile picture
Camille van Neer

Kinderen die niet buiten komen

23 oktober 2018, 10:23 uur

Ik wandel dagelijks 3-4 keer met Rose, onze hond, die daarvoor twee steile trappen naar beneden en weer naar boven moet in mijn apartementencomplex aan de Balistraat. Maar het is de moeite waard (vind ik, ik heb het Rose nooit gevraagd), want er is op straat altijd zoveel te zien. Mensen op weg naar of van hun werk. Mensen die op het Javaplein, op een van de terrasjes zitten, bij de snackbars staan of gewoon op de paaltjes uitrusten van een wandeling of vlakbij de fontijn samen staan praten. Studenten en scholieren die van A naar B naar C en terugfietsen, voetgangers die over de Molukkenstraat richting Watergraafsmeer rijden of juist naar de Zeeburgerdijk, richting 'de stad'. De 'jungle bibliotheek' bij Eltheto buiten aan de muur, waar ik altijd even langsloop om te kijken welke boeken er nu weer zijn neergezet en er zelf ook boeken achter te laten. Het Badhuis, centrale plek en 'hangplek' voor jongeren en ouderen, of ze nu wel of geen geld hebben (die dat wel hebben zitten vaak op het gezellige terras). 

Het wordt kouder, de herfst heeft echt zijn intocht genomen in de Indische Buurt en de bladeren, die zo mooi al aan het verkleuren waren, vallen nu met bosjes van de bomen in de Benkoelenstraat en Lankatstraat, die de 'Berlage blokken' (a.k.a. Fort van Sjako) van elkaar scheiden en ze verbinden. 's Avonds, als ik Rose voor het laatst uitlaat, zie ik bij de studenten in hun kamers vaak nog licht branden, hoor ik muziek (viool, piano, drums, gitaar, saxofoon .. you name it) en zijn 'de Jonge Admiraal' en de Febo nog open voor een paar gasten die er thuis achterkwamen dat ze honger, maar niets meer in huis hadden staan. Verder raken de drukke 'slagaders' van de Indische Buurt langzaam leeg ..

Kinderen zie ik niet verbazingwekkend veel op straat, dat verbaasde me wel enigszins, want in de Banne, in Amsterdam--Noord, waar ik 4 jaar gewoond heb, was een stuk minder 'te doen', maar waren er veel vaker kinderen buiten op straat te vinden. Worden de kinderen hier thuis beter verwend? Zitten ze op cursussen in de bieb, sportclub of 'op muziek'? Of zijn ze op de Franckendaelse sportvelden te vinden, bij de Middenweg? 

Niet alle kinderen zijn echter gelukkig. Gelukkig binnen (of van buiten), want er zijn er hier, zoals overal elders ook, een heleboel die zelden buitenkomen. Die bijvoorbeeld niet naar buiten durven, sociale angst hebben, of zwaar ziek zijn, depressief of heel erg verdrietig, chronisch. Wiens ouders zorg nodig hebben, die op hun schouders terecht komt, en daar eigenlijk met niemand over kunnen praten .. 

Ik bezocht laatst Geke van Newest Art Organization, aan de Pieter Nieuwlandstraat, aan de 'andere kant van het spoor' van mij uit gezien. We spraken over kunst (natuurlijk), over kunstenaars onder de vluchtelingen en statushouders en hoe zij dezen zo goed mogelijk probeert te helpen (zichzelf te helpen) door hun kunst en maatschappij met elkaar te verbinden. Maar ook hoeveel verdriet er (nog) is, zelfs bij hen die hier al jaren wonen. Natuurlijk zijn niet alleen kinderen soms (lange tijd) depressief, vluchtelingen ook en oudere buurtbewoners ook. 

Maar omdat ik een kunst- en een onderwijsachtergrond heb, word ik meestal het eerst getriggered door verhalen over kwetsbare kinderen. Die waar ik het hierboven over had. Ik heb gemerkt, en Geke was het met me eens, dat we iets voor deze kinderen moeten doen. Dat zijn we als samenleving verplicht (ze een hand te reiken), maar ook als individidu en vader van een (kwetsbare) tweeling voel ik dat zo. 

Of het met kunst (of met 'kunst en vliegwerk', zoals de volksmond wil) kan gebeuren, met welwillende politici (ik ben al in gesprek) of met nieuwe buurtinitiatieven, ik ben ervan overtuigd dat met 'begeisterde' mensen als Geke en anderen die ik heb ontmoet, er iets gaat gebeuren. Iets heel goeds. 

We gaan iets doen aan, voor en met de groeiende groep depressieve kinderen en jongeren in de buurt. 

Want ik wil meer gelukkige kinderen op straat zien. 

Daar hebben de kinderen en de buurt recht op.

Illustration
Javastraat, Indische Buurt (1908), met zo weinig afleiding en een minder complex leven, maar ook met armoediger levensomstandigheden en gebrek, zag je vaker en meer kinderen buitenspelen. Of werden ze simpelweg aan hun lot over gelaten? Een Javastraat uit een ander tijdsbeeld ...
profile picture
Camille van Neer

Leven is geen kunst?

17 oktober 2018, 11:40 uur

Ik heb altijd al getekend en geschilderd, maar toen ik na de middelbare school naar de kunstacademie wilde, mocht dat niet van mijn ouders. Reden: 'Kunstacademie is een ticket naar armoede, zoon'. Ik voel me niet te oud om alsnog naar school te gaan, maar mijn prive-omstandigheden (waaronder de financien) laten het helaas niet meer toe. Maar wat geeft het: veel geslaagde kunstenaars zijn net als ik selfmade. Ik loop de route wel alleen! Nou ja, alleen ... vanmorgen was ik bij ViiA, de vrijwilligerscoordinator in Oost, aan het Beukenplein, vlakbij het OLVG-Oost. Daar ben ik gekoppeld als maatje aan een oudere heer met Parkinson, maar ook met kunstacademie! Hij wil graag (weer) tekenen en schilderen en een wandeling in zijn rolstoel vindt hij ook fijn. Komen die heer en ik alsnog aan onze trekken.

Wat zijn er toch veel organisaties actief in de Indische buurt! Zo was ik - wijzer geworden na mijn buurtwandeling met de buurtgids vorige week zaterdag - weer opnieuw te vinden in buurtcentrum 'Archipel', aan het Makasserplein. Daar sprak ik met Anna en Henk, die beiden helemaal enthousiast werden bij het vooruitzicht wat kinderen en ouderen met mij te verbinden. Kinderen die een kwetsbare achtergrond hebben en zich op school niet altijd 'top' voelen. Ouderen met een al dan niet aangeboren hersenletsel. Twee heel verschillende doelgroepen, maar met een gemeenschappelijk verlangen: 'ik wil graag tekenen!' 

En dan is er 'Wijkkunde', een project van de Indische Buurtbalie, dat mensen - zoals ik - helpt met het realiseren van een nieuw project voor bewoners van de wijk. Mijn motto: 'Als je tekent zie je meer'. Meer verklap ik nog niet, want dat krijgen jullie wel te lezen en horen als het project helemaal rond is. En dan kom je lekker met me mee! 

Intussen ben ik ook weer aan het tekenen en schilderen thuis, mijn laatste portret kwam gisteravond af: een tekening in houtskool van de Schotse kunstenaar Alan Davie (https://www.instagram.com/p/BpBkoagCh4i/?utm_source=ig_web_button_share_sheet). Gisteren tekende ik de scene (in inkt) van wat ik zie als ik op mijn balkonnetje zit, kijkend naar de buren in het 'Van der Pek blok' (https://www.instagram.com/p/Bo_2P-pics1/?utm_source=ig_web_button_share_sheet

Het zou zomaar kunnen dat je me een keer ziet zitten op het Javaplein, voor de bibliotheek of bij het Badhuis. En de omgeving ziet tekenen of schilderen. Kom gerust kijken wat ik doe, ik hou van contact tijdens het werk. 

Leven is kunst! 

Groeten uit de Balistraat,

Camille  

meer info http://camillevanneerart.tumblr.com
Illustration
Het geschilderde uitzicht uit mijn keukenraam aan het Achtersteven in Amsterdam-Noord, waar mijn tweeling en ik tot voor kort woonden.
profile picture
Camille van Neer

Nieuw in de buurt

15 oktober 2018, 08:45 uur

Nieuw in de Indische buurt! Nou ja, niet helemaal nieuw, want mijn tweeling zat in 2014 op de Bataviaschool voor 'nieuwkomers'. Maar toen reisden we elke dag op en neer tussen Noord, waar we tot voor kort woonden, en Oost. Ik ben Camille van Neer, 58 en vader van de tweeling Arjuna en Ronan (15). Hun moeder Jansi, die uit Tamilnadu in Zuid-India komt, is in 2014 onder tragische omstandigheden gestorven. We waren toen net (weer) uit India terug, waar ik 15 van de laatste 20 jaar heb gewoond en gewerkt in een internationale vrijwilligersorganisatie, Amaidi, die ik met Jansi daar heb opgericht (en die nog steeds bestaat).

De laatste drie jaar heb ik het tekenen en schilderen weer opgepakt (kijk maar eens op http://camillevanneerart.tumblr.com). Ik wilde toen ik 18 was naar de kunstacademie, maar mijn ouders vonden dat 'een ticket naar armoede' en dus heb ik tot nu toe andere dingen gedaan. 

De Indische buurt is dus niet echt nieuw voor me, maar er wonen (in de Balistraat) of er komen (voor school of werk), ik merk dat dat toch wel verschil maakt. Ik loop anders door de straten (ze zijn nu ook een beetje van mij, voelt het) en ik doe mijn boodschappen nu bij de Albert Heijn op de Molukkenstraat en de Lidl aan de Insulindeweg in plaats van de Plus in het Banne Centrum aan de Statenjachtstraat in Noord. Maar er is natuurlijk meer in de Indische buurt dan een paar fijne supers! De terrasjes! Die hadden we niet in Noord. En de bevolking is er ook veel gemengder dan in het Noorden van Amsterdam. Wat ik wel een beetje mis - ik moet er in elk geval langer voor lopen - is het groen direct voor de deur: in Noord konden we de hond als het ware 'staand in de voordeur' uitlaten en 's winters schaatsen op de vaart. Maar hier vinden mijn kinderen en ik het aanbod van winkels helemaal geweldig, de bibliotheek binnen handbereik en al die hippe restaurantjes! En met tram 14 ben je in 20 minuten bij het Centraal Station. Wat willen we nog meer? 

Wat we bijzonder goed getroffen hebben zijn ook onze beneden en bovenburen. Of eigenlijk alle buren wel, want we hebben er nogal wat te oordelen aan de balkonnetjes aan de overkant van de Van der Pektuin, die grenst aan die van onze benedenburen. Een balkon op het zuiden (we kunnen er elke dag tot 's avonds laat zitten) en die prachtige herfstkleuren op de bladeren van de bomen in de Benkoelenstraat (even oversteken naar die geweldige Java Bookstore), ze maken ons woongenot compleet (en het afscheid van 4 jaar Noord minder bitter). 

Ik ga jullie de volgende keer wat meer vertellen over mijn plannen als kunstenaar (en leerkracht, want ik wil beide kunde's graag combineren) en neem je mee op mijn volgende tochten door de buurt. Ik hoop dat jullie het interessant blijven vinden, reageer gerust, ik houd van feedback. 


Warme groet, 

Camille van Neer